Σκύβοντας πάνω ἀπ᾿ τῆς ψυχῆς μου τὴ συσκότιση

στίχους ἰσχνοὺς θὰ ἐπιδείξω
ἀποκλεισμένους ἀπὸ ἀπρόσμενη κακοκαιρία
ποῦ πλήγωσε θανάσιμα
κάποιο δειλό μου λυκαυγές.

Πολλὰ θὰ λὲν οἱ στίχοι αὐτοί,θὰ δεῖτε, θὰ διαβάσετε.
Ὁ τελευταῖος μόνο στίχος τίποτε δὲν θὰ λέει.
Κοιτώντας θλιβερὰ τοὺς προηγούμενους θὰ κλαίει.

Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2011

Απορίες Ζωής


Δυο δρόμοι αδιέξοδοι…
Αυλακωμένης μοναξιάς
και μοναξιάς αιώνιας.

Κι αν διαλέξεις τον πρώτο;

Τα βουνά ανυπέρβλητα θωρούν
τους καημούς χαμένου κόσμου.
Στα βάθη τους ποιος νοιάζεται
να δει;
«Μην είσαι αχάριστη…
Μην έχεις απαιτήσεις…
Εδώ δε νοιάζεσαι εσύ…»

Κι ο δεύτερος;

Είναι ο πιο λιτός.
Αυτός της ευκολίας.
Τον περπατάς για χρόνια
Τον έχεις συνηθίσει
Σου φαίνεται ατελείωτος
Μα στην παραμικρή στροφή
δειλιάζεις να ξεφύγεις.

Και χάνεσαι…
Και ξεμακραίνεις…
Μια κουκίδα γίνεσαι…
Ανάμεσα στις άλλες…

Κόκκος άμμου
Σ’ απέραντο πλανήτη…

Κι αν σε ποδοπατούν τι έγινε;
Τουλάχιστον αυτοί κερδίζουνε
μια στάλα ευτυχίας…

Κι αφού εσύ δε τη μπορείς;
Ας χαίρονται οι άλλοι…

Είναι κι αυτό…
Μια στάλα ευτυχίας…

( Λόγια γραμμένα ως ένδειξη ειρωνείας για μια ακόμα μέρα απωλεσμένη
Κούφια λόγια δηλαδή… ανάξια λόγου… μήτε που πρόκειται να τα ξαναδιαβάσω…)
Δημιουργός : ΜIPS