Σκύβοντας πάνω ἀπ᾿ τῆς ψυχῆς μου τὴ συσκότιση

στίχους ἰσχνοὺς θὰ ἐπιδείξω
ἀποκλεισμένους ἀπὸ ἀπρόσμενη κακοκαιρία
ποῦ πλήγωσε θανάσιμα
κάποιο δειλό μου λυκαυγές.

Πολλὰ θὰ λὲν οἱ στίχοι αὐτοί,θὰ δεῖτε, θὰ διαβάσετε.
Ὁ τελευταῖος μόνο στίχος τίποτε δὲν θὰ λέει.
Κοιτώντας θλιβερὰ τοὺς προηγούμενους θὰ κλαίει.

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Απέναντι από την Δήλο, παράλληλα στον ορίζοντα




Ιερή βάρκα αγκυροβολημένη,
 με θέα το Αιγαίο.

Δήλος εσύ,
που γέννησες τον ΆΝΤΡΑ του φωτός,
Τον αγλαό Απόλλωνα.
Λεκάνη ΓΥΝΑΙΚΑΣ εσύ
-Της Λητούς, της κόρης των Τιτάνων-
Που πήγασες
Την έμπνευση
Την άρπα
Την πεθυμιά
Τον Θάνατο
Την αίγλη
Το παράφορο
Το ΦΩΣ

Τον έθρεψες  με νέκταρ κι αμβροσία
Τον λέοντα Απόλλωνα
Τον έπλασες τόσο όμορφο
Που ο Δίας τον έχρισε
«παιδί ΦΩΤΟΣ»

Κάθε πρωί πάνω στο άρμα ΤΟΥ
Γελούσε και φώτιζε ο κόσμος
Κάθε νύχτα γέμιζε με κόκκινο καδμίου
και τάραζε πτυχές του εγκεφάλου
Όνειρα ανασταίνονταν…
Χάδια αίθρια, ανέφελα ανατριχίλας

ΘΕΕ που έκανες δηλά και ορατά τα πάντα
Έρανες με το μύρο σου κι εμέ  Τη Δάφνη
ΕΣΥ Ταρραίε Απόλλωνα δώσε χρησμό
Και πίστη
Εξιλαστήριο καθαρμό
Για τα μελλούμενα
Και έλα!
Σκόρπα τον Ήλιο σου παντού
Φύσα πνοή!
Τον μύθο χάλασε
Και έλα!
Η Δάφνη σου φωνάζει…

 Δημιουργός : MIPS