Σκύβοντας πάνω ἀπ᾿ τῆς ψυχῆς μου τὴ συσκότιση

στίχους ἰσχνοὺς θὰ ἐπιδείξω
ἀποκλεισμένους ἀπὸ ἀπρόσμενη κακοκαιρία
ποῦ πλήγωσε θανάσιμα
κάποιο δειλό μου λυκαυγές.

Πολλὰ θὰ λὲν οἱ στίχοι αὐτοί,θὰ δεῖτε, θὰ διαβάσετε.
Ὁ τελευταῖος μόνο στίχος τίποτε δὲν θὰ λέει.
Κοιτώντας θλιβερὰ τοὺς προηγούμενους θὰ κλαίει.

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Ο διάλογος μαζί Tης



Της λέω: «Είσαι λύτρωση!»
Κι αυτή με ύφος blasé
μου αποκρίνεται:
«Καταδίκη σου είμαι!
Το άπιαστο σου όνειρο!»

Ουρλιάζω:
«Παράτα με!»
«Αγάπα με!»
«Διώξε με!»
«Κράτα με!»

Αναρωτιέμαι…
«Γιατί ποτέ δεν έρχεσαι;
Σε χρειάζομαι!»

«Εσύ και τόσοι άλλοι…»
Μου απαντάει .
Θηλυκό η Ποίηση.
Ξεμυαλίστρα...
-mips-

Ποιητική συνουσία





Κι εκεί που φοβάμαι πως με εγκαταλείπει

έρχεται αυτή…

Κυρία!

Με τα τακούνια της

χτυπά ρυθμικά

μικρές κοφτές ενοχές.

Τακ!Τακ!

Τακ!Τακ!


…και νοσταλγώ κάθε στιγμή - αγκαλιά της.

Αυτή με χαϊδεύει, μα εγώ ασελγώ μέσα της.
Δεν είναι εκδίκηση.
Λατρεία της έχω, μα την βιάζω.
Έτσι, για να θυμάμαι την αμαρτία μου,
που τόλμησα να την αγγίξω.

Έρχεται αργά το βράδυ,
η Ποίηση.

- mips -

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΙΙ





Καλησπέρα Maria Ioanna! Πως είστε;

Ηλίθια ερώτηση...

Πως να 'μαι;


Ακόμα σου γράφω στον τοίχο,

αυτά που με δόντια σφιγμένα

θέλω να μπήξω μέσα σου

ξεσκίζοντας σου τις σάρκες!


Έτσι!
Για να νιώσεις λίγη οδύνη μου...

-mips-

ΑΠΟΥΣΙΑ ΙΙΙ



Ορφανεύει η σκέψη

τα μάτια σαν κλείσω.


Γι’ αυτό δεν κοιμάμαι.

Μην τύχει και νιώσω την απουσία σου…

-mips-

Προγονικόν


Τις ρίζες έχω Ελληνικές...

Τι κι αν ρίζωσα;
δε θέριεψα!

-mips-

Μάσκες




Υγρές μάσκες φοράμε
μη τύχει και καταλάβουμε
πως ό, τι φοβόμαστε ΕΙΜΑΣΤΕ!

Γράφουμε για να μην ιδωθούμε...
-mips-

Ερωτικό Πρελούδιο


Σκυφτή υπακοή, σου γίνομαι
κι εσύ όρθιος , σχοινοβατείς στις χορδές μου.
Δοξάρι κρατώ στα χέρια την ανάσα σου,
ενώ παραληρείς μουσικές απόκοσμες .

Πλάστης μου γίνεσαι
κι εγώ το ιδανικό σου έργο.

-mips-

Καλειδοσκόπιο




Καλειδοσκόπιο η ζωή μας
κι εμείς παρατρεχάμενα
ασπρόμαυρα όνειρα.

-mips-

Δεκατρία ερωτικά κρατούμενα


Κρύπτη η ψυχή μου.
Υγρά, μέταλλα, πόθοι…
Και λέξεις. Άφατες μύχιες σκέψεις…
Σκούζουν, ουρλιάζουν, ανταριάζουν,
ξερνάνε συμφώνα και αφωνίες.

Οι σιωπηλές κραυγές,
δεκατρία ερωτικά κρατούμενα χυμένα στο χαρτί
ποίηση λογίζονται μόνο για τους τρελούς.

Ρημαγμένοι ποιητάδες,
ζωντανοί, νεκροί κι εγώ μαζί σας…

-mips-

Δίστιχα της Μοναξιάς


Ο ταχυδρόμος έφερε στην πόρτα μου έναν φάκελο σεσημασμένο.
Γεμάτος ήταν τύχη. Τι κρίμα να καταχωρισθεί στα ανεπίδοτα...

Ζητείται σελίδα αειπάρθενου ημερολογίου...
Τα εύρετρα πληρώνονται εφάπαξ!

Κι ας φεύγω.. δεν είναι που δε σ' αγάπησα.
Είναι που τρύπησαν οι στίχοι και στάζουν μοναξιά.

Πορτοκαλί η απουσία σου.
Γκρι η φυγή σου.

Άργησες …
Θολός ο καθρέφτης, κι εγώ αχνή απουσία.

Μια απορία σαλεύει μέσα μου.
Ψυχή μου, πότε θα στεγνώσεις;

Πάγωσε η γη.
Πρέπει να μάθω να ανάβω φωτιά, για να μην κοκαλώσει η ψυχή μου…
-mips-

ΑΠΟΥΣΙΑ ΙΙ



Κατάσαρκα σε φοράω 
κι εσύ με νύχια και με δόντια 
παλεύεις να με γδύσεις. 

Δε νιώθεις τη φυγή σου; 

-mips-

Δίστιχα για την Ποίηση


Παιδιά με παπούτσια, ψυχές σε καλούπια
Κι εσύ ξυπόλητη, με στίχους παλεύεις τη σιωπή…

Δεν υπάρχει ωραιότερο συναίσθημα
από την ανατριχίλα στο μυαλό, όταν οι ποιητές χαϊδεύουν λέξεις.

Πες δέκα λέξεις να φτιάξω ποίηση.
Πες μου δυο λέξεις να φτιάξω σύμπαν!

Ρεμβάζει ο στίχος στα άγραφα χείλη.
Όταν γράφει η ζωή είναι αργά πια για στίχους...

Θαλασσώνω την ψυχή μου,
για να μη λιμνάσει το πνεύμα

Δικαίωμα των ποιητών η αγρυπνία.
Υποχρέωση, η αμαρτωλή εξομολόγηση!

Γράφω Εν Ψυχρώ
Τα Ανεξέλεγκτα

Τι κι αν είναι Άγιοι;
Γιορτάζουν ποτέ οι ποιητές;

Πόσοι ποιητές προσπάθησαν να περιγράψουν αυτό το φούσκωμα στα σωθικά, όταν θες να ουρλιάξεις συναισθήματα και κανείς δεν είναι, για να σ’ ακούσει;

-mips-

Δίστιχα της Οργής


Μα δεν κουράστηκες πια να σκάβεις μέσα μου;
Το αίμα στην καρδιά έχει μαυρίσει. Περιμένεις πως θα χτυπάει ακόμα;

Αυτό το ελάχιστο μελάνι
στεγνώνει το ατέλειωτο αίμα μου...

Δε με αγγίζει τίποτα πια...
ΠΑΓΟΣ είμαι..

Τελευταία και σήμερα...και ακόμα δεν έχω καταλάβει,
γιατί διπλώνομαι στα δυο για όσα δεν υπάρχουν. Καληνύχτα.

Χωρίς ανάσα, άνισα πετάω μακριά
γλυκό αντίτιμο της προδοσίας

Ματώνουν τα χείλια
από δίψα για αίμα

Ορισμός Ισότητας:
Άνισα σπέρνεις; Άνισα θα λάβεις!

Ζω με καταστροφή στην ψυχή
... μη με παρεξηγείτε…

Με λέτε εύθραυστη. Δεν είμαι!
Ανέγγιχτη μόνο…

Ρωγμές στο φαίνεσθαι
Κραυγές στο είναι

Οι αράχνες στην ψυχή μου...
η δική σου εικαστική παρέμβαση!
-mips-

ΑΠΟΥΣΙΑ


Τιμώρησε με… 
Θάλασσα εσύ κι εγώ ο πνιγμός σου, 
όσο δε λέω αντίο…

Κι ύστερα ήρθε το γκρι.

-mips-

Ομοφαγία


Άκρατος ρεαλισμός
πάνω σε λευκό χαρτί
Αρρώστησα πάλι
από ωμοφαγία αλήθειας.

Για επιδόρπιο δεν έμεινε τίποτα.
Ούτε αίμα στις φλέβες.

-mips-

ΕΥΧΗ



Πουλί είμαι. Δεν έχω λαλιά.
Ένας λυγμός βάφει τα φτερά μου.
Μ’ έχεις βάλει σημάδι
και κάθε νύχτα με σκοτώνεις.

Μα θα ‘ρθει η ώρα,
θα με χρωματίσεις μ’ όνειρα
Στη γη των Μακάρων
μακριά θα πετάξουμε…

-mips-

Λευκές νύχτες Ι


Πηγή κακών
Πηγή Αισχρών
Άθλιων, Άνισων
Ακατάσχετων
Αιμορραγικών
Επιθυμιών.

Οι νύχτες μαζί σου…
Οι νύχτες χωρίς εσένα…

- mips -

Λευκές Νύχτες ΙΙ


Σε μια γωνιά κουρνιάζω
Κι αναρωτιέμαι
Γιατί να υπάρχω χωρίς εσένα;

Μοναδική απάντηση
ο εκκωφαντικός ήχος της μοναξιάς:

«Επιτέλους μάθε το!
Τίποτα δεν άλλαξε.
Τίποτα δε θα αλλάξει.
Αγκαλιά θα έχεις την σκιά σου.
Αυτός ξέρει να ζει χωρίς εσένα…
Φύλαξε το τομάρι σου!
Φύγε όσο είναι καιρός!»

Ο ήλιος ανέτειλε και πάλι…
- mips -

ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ



Να η αλήθεια μπροστά μου! Γιατί κάνω πως δεν τη βλέπω; Μου γνέφει με τα τρελοκοτσιδάκια της!
- Κοριτσάκι; Έλα! Έλα να παίξουμε!

Κι εγώ κρύβομαι… Αγκαλιάζω σφιχτά το δέντρο μου και τρέμω από φόβο. Αχ Θεέ μου κάνε να μη μιλάει σε μένα! Κάνε να μη με βλέπει…
- Έλα! Μη μου κρύβεσαι! Σε βλέπω… μου λέει τραγουδιστά! Ξέρω ποιος είσαι! Σε ξέρω! Είσαι το Θάρρος!
- Εγώ; Εγώ το Θάρρος; Θα με μπερδεύεις με κάποιον άλλο! Δε βλέπεις; Δε βλέπεις που είμαι κορίτσι; Η Δειλία είμαι.. . Αν ήμουν το Θάρρος , θα σου κρυβόμουν; Όχι βέβαια! Θα σε αγκάλιαζα… Θα σε φιλούσα! Όμως δες; Δες; Τα πόδια μου τρέμουν. Φοβάμαι να σε κοιτάξω στα μάτια. Σκύβω υποτακτικά το κεφάλι και θέλω να το βάλω στα πόδια!
- Μα γιατί… Γιατί! Τι σου έχω κάνει; Σε πείραξα ποτέ; Σου έκανα κάτι; Γιατί με φοβάσαι;
- Πάντα σε φοβόμουν. Από μικρό παιδί που η μάνα μου μου έλεγε πως ο πατέρας μου δε με ήθελε. Φοβόμουν να πιστέψω την Αλήθεια. Και μετά; Και μετά το ίδιο… Όταν συνάντησα τον Έρωτα; Εσύ τι έκανες; Μου κρύφτηκες…
Η Αλήθεια έσκυψε ντροπιασμένη το κεφάλι…
- Δεν ήμουν εγώ… Σου το ορκίζομαι! Δε θα σου κρυβόμουν ποτέ… Ο αδερφός μου θα ήταν… Ο δίδυμος αδερφός μου… Το Ψέμα… Θα ήταν τη μέρα που μου έκλεψε τα ρούχα … Τη θυμάμαι εκείνη τη μέρα! Ο κόσμος όλος αναστατώθηκε. Ξεγέλασε την Αγάπη. Της είπε πως οι άνθρωποι δεν τη θέλουν πια. Πως διάλεξαν τον Έρωτα, αντί γι’ αυτή. Θυμάμαι ακόμη πως πικράθηκε τόσο πολύ, που αποφάσισε να εγκαταλείψει τον κόσμο. Να φύγει στη χώρα της Αυταπάτης. Εκεί κανείς δε θα την έβρισκε. Τότε φαίνεται. Εκείνη τη μέρα θα συνάντησες τον Έρωτα. Χαρούμενος αυτός, έγινε ο καλύτερος φίλος του αδερφού μου. Τώρα τίποτα δε θα τον εμπόδιζε να παίρνει το μυαλό των ανθρώπων. Να τους κάνει δούλους του. Υποτακτικούς του. Τρελούς… Συγνώμη Δειλία μου, μα δεν ήμουν εγώ!
Η Δειλία χαμήλωσε κι άλλο το κεφάλι. Ένιωσε να μεγαλώνει. Να θεριεύει με τα λόγια της Αλήθειας.
- Ό, τι και να λες, δε θέλεις το καλό μου. Με πρόδωσες. Και συ, και ο Έρωτας και η Αγάπη. Εσύ άφησες αφύλαχτα τα ρούχα σου. Εξαιτίας σου το Ψέμα μεταμφιεσμένο πλάνεψε τον κόσμο. Ό Έρωτας βρήκε ευκαιρία να παίξει τα παιχνίδια του, να υποτάξει τη Λογική και να πληγώσει τους ανθρώπους, μαζί κι εμένα. Και η Αγάπη, χειρότερη αυτή απ’ όλους. Με την πρώτη δυσκολία μας παράτησε. Μας εγκατέλειψε, γιατί πίστεψε το Ψέμα.
Η Αλήθεια σώπασε. Χάιδεψε τα σγουρά μαλλιά της Δειλίας και την κοίταξε στα μάτια. Την έπιασε από το πηγούνι και την ανάγκασε να την κοιτάξει κι αυτή. Όμορφα μάτια είχε η Αλήθεια. Γαλαζοπράσινα και ταξιδιάρικα.
- Με βλέπεις; Με βλέπεις πραγματικά; Μη διστάζεις. Κοίτα με. Γυμνώνομαι μπροστά σου. Μην κατηγορείς άλλους. Επέλεξες να ζεις στο Ψέμα. Εσύ το αγκάλιασες. Εσύ το έγλειψες. Εσύ το ανάθρεψες. Δειλία… Βγάλε πια αυτά τα ρούχα. Σε ασχημαίνουν τόσο… Δες στον καθρέφτη. Τι βλέπεις;
- Δε θέλω! Δε θα με αναγκάσεις εσύ να κάνω αυτό που χρόνια φοβάμαι!
- Τι Δειλία; Τι; Τι φοβάσαι;
- Να σε κοιτάξω. Να σε δεχτώ. Να σ’ αγκαλιάσω…
- Μα αν τα κάνεις όλα αυτά, θα δεις την Αλήθεια. Θα δεις τον εαυτό σου, όπως πραγματικά είναι. Όμορφος! Αγέρωχος! Ελεύθερος! Κοίτα με!
Η Δειλία άρχισε να κλαίει. Για πρώτη φορά στη ζωή της σήκωσε το κεφάλι ψηλά και με βλέμμα θολό είδε στον καθρέφτη. Κι ενώ έκλαιγε, το είδωλο της γελούσε. Κι ενώ πόναγε, το είδωλο, της έκλεισε το μάτι. Άπλωσε το χέρι της και άγγιξε το κρύο γυαλί. Κι αυτό έσπασε σε χίλια κομμάτια…
- Βλέπεις; της είπε η Αλήθεια. Δεν υπάρχεις πια. Δεν είσαι εσύ η Δειλία που νόμιζες. Κι εσένα σε ξεγέλασε το Ψέμα. Είσαι το Θάρρος. Κανείς δε φταίει για τα παθήματα σου. Μόνο Εσύ! Ψάξε να βρεις τη δύναμη σου και μην αφήσεις ποτέ ξανά κανένα να σε πείσει πως είσαι κάποιος άλλος. Αποδέξου με και όλα θα γίνουν όπως πρέπει! Πήγαινε…
Το Θάρρος ξεμάκρυνε. Έπρεπε να βιαστεί... Έπρεπε να βρει την Αγάπη…
-mips-

Διάλογος με την Ποίηση



Και η ποίηση λύτρωση δεν εποίησε…

Η Θλίψη θέριεψε και Την κατάπιε.
Μετά έφτυσε τις λέξεις μια μια και γέλασε σαρδόνια
«Όσο με θρέφεις, θα σε θρέφω» της είπε…

- Από τότε δεν τόλμησα να της αντιμιλήσω.
-mips-

ΑΠΝΟΙΑ


Κοφτή μου ανάσα,
Κι αυτή τη νύχτα απεγνωσμένα σ’ αναζήτησα…
Πέθανα εν τέλει και το πρωί μου ψιθύρισες:

«Ξύπνα …»
-mips-

ΝΥΧΤΑ


Είναι η νύχτα τόσο μεγάλη κι αβέβαιη...

Και η αύρα, αυτή η αύρα η ξαφνική που σε τυλίγει - σαν το ξάφνιασμα παιδιού που επιστρέφει σπίτι και συνειδητοποιεί πως τα δέντρα τώρα είναι πιο μικρά - τόσο περίεργα οικεία... Παλιά γνώριμη η νύχτα... Σαν η μέρα να μην υπήρξε ποτέ...

-mips-

Γιατί Σ’ αγαπώ


Ακούω να έρχεσαι!

Τα κλειδιά σου στις τσέπες
απ’ την άκρη του δρόμου.
Τρέχω στην πόρτα.
Τα μάτια στα χέρια σου,
τα χέρια στη μέση σου
…σφιχτά…
Μην ξαναφύγεις!

Σηκώνω τα μάτια
στο κόκκινο βλέμμα
και η γη αλλάζει χρώματα.
Δακρύζει το γέλιο σου.
Με σηκώνεις ψηλά.
Με πετάς...
Κι ο κόσμος τόσο μικρός,
ο τόσο μεγάλος…

Η αγκαλιά και τα υγρά σου μάτια.

Μην ξαναφύγεις,
πατέρα μου…

- mips -

Σχήμα λόγου


Σχήμα λόγου:
Η Έλλειψη Σου, παράλληλος βίος μου...
- mips -

ΚΡΑΥΓΗ


Αυθάδης διάλογος με τον Gabriel Garcia Marquez


1. «Σε αγαπώ, όχι για αυτό που είσαι… αλλά για αυτό που είμαι εγώ, όταν είμαι κοντά σου».

Σ' αγαπώ σκέτο!

2. Δεν αξίζει να κλαις για κανέναν. Όσοι αξίζουν τα δάκρυα σου, δεν θα σε κάνουν ποτέ να κλάψεις.

Αξίζει να κλαις , για να μη χάνεις την ψυχή σου.

3. Επειδή πιστεύεις ότι κάποιος δεν σε αγαπάει όσο εσύ θα ήθελες, δεν σημαίνει ότι δεν σε αγαπά με όλη την καρδιά του.

Όποιος σε αγαπάει, δε σε κάνει να αναρωτιέσαι.

4. Αληθινός φίλος είναι αυτός που σου κρατάει το χέρι… και ταυτόχρονα αγγίζει την καρδιά σου.

Αληθινός φίλος είναι αυτός που σε ξέρει και σε αποδέχεται, επειδή είσαι εσύ.

5. Ο χειρότερος τρόπος ν΄αγαπάς κάποιον, είναι να κάθεσαι δίπλα του, αλλά αυτός να μην είναι πραγματικά εκεί.

Δεν υπάρχει καλύτερος ή χειρότερος τρόπος να χάσεις κάποιον που αγαπάς. Η απώλεια είναι το παν!

6. Μην σταματάς ποτέ να χαμογελάς, ακόμη και αν είσαι δυστυχισμένος… κάποιος ίσως ερωτευθεί το χαμόγελο σου.

Κάνε πάντα ό,τι ακριβώς νιώθεις.

7. Μπορεί απλά να είσαι ένα άτομο σε όλο τον κόσμο… αλλά για κάποιο άτομο μπορεί να είσαι ο κόσμος όλος.

Ο κόσμος σε έχει ανάγκη μόνο όταν προσφέρεις! Πάρτο χαμπάρι...

8. Μην ξοδεύεις τον χρόνο σου για κάποιον, που δεν νοιάζεται να τον ξοδέψει μαζί σου.

Μην ξοδεύεις το χρόνο σου! ΤΕΛΟΣ!

9. Ίσως ο θεός, θέλει να γνωρίσεις πολλούς λάθος ανθρώπους, μέχρι να γνωρίσεις τον σωστό, έτσι όταν συμβεί αυτό θα είσαι πραγματικά ευγνώμων.

Αυτά στους θρησκόληπτους!

10. Μην κλάψεις γιατί ήρθε το τέλος σε μία σχέση… χαμογέλα για όλα αυτά που περάσατε μαζί.

Χαμογελάω για όσα θα έρθουν.

11. Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα σε πληγώνουν, πρέπει να συνεχίζεις να έχεις εμπιστοσύνη… απλά να είσαι πιο προσεκτικός.

Σε πληγώνουν μόνο αυτοί που ΕΣΥ τους το επιτρέπεις.

12. Γίνε καλύτερος άνθρωπος μέρα με την μέρα… όταν γνωρίσεις αυτόν που ψάχνεις, θα είσαι σίγουρος ότι θα σε αγαπήσει για αυτό που είσαι.

Ο λόγος της Ύπαρξης σου είναι να γίνεσαι καλύτερος κάθε μέρα.

13. Μην ανυπομονείς, τα καλύτερα έρχονται όταν δεν τα περιμένεις…

Ανυπομονώ = Βάζω στόχους. Θα ανυπομονώ!

-mips-

ΜΑΡΑΣΜΟΣ


Άνιση νύχτα


Οι νύχτες που κλαίω
δε σου ανήκουν.
Είναι δικές μου!
Μόνο δικές μου!
Μοναδικό απόκτημα
εφ' όρου ζωής!

Υγρό μαξιλάρι το λάφυρο,
όταν πεθαίνω για σένα
τις νύχτες...
Εξαίρεση στον κανόνα σου,
τα δάκρυα μου.

Μπορείς να κοιμηθείς ήσυχος τώρα...
- mips -

ΙΚΕΣΙΑ II


Κέρδος ζητώ! Ναι!
Το παραδέχομαι κέρδος ζητώ!

Ή όλα ή τίποτα!

Και το τίποτα κέρδος το χρήζω!
Το μέτρο είναι για τους λογικούς!
Κι εγώ το μέτρο σας δεν το μπορώ!
ΔΕΝ ΤΟ ΜΠΟΡΩ!
Σας ικετεύω…

Τα δίνω όλα!
Για ένα τίποτα…

-mips -

ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ



Ντύνω με χάρτες τους τοίχους και ταξιδεύω πλήρης.
Ένα τσιγάρο, λίγο κρασί κι αποσκευές οι λέξεις.

Θα καταλήξω στης Σαπφούς.
Εκεί, στα μπαλκόνια που κρέμονται πράσινες γλάστρες και κοπέλες με πράσινα βλέμματα.

Εκεί , στους οίκους ενοχής που ο Έρωτας βολτάρει με ειλικρίνεια.

Εκεί, στα μαγειρεία που οι μυρωδιές είναι ατόφιες και τα νάιλον τραπεζομάντιλα γεμάτα τρύπες από βαριεστημένα δάχτυλα που μπήγονται μέσα τους.

Εκεί, στα δωμάτια που οι άντρες φιλούν τα πόδια των κριμάτων τους ,ενώ στα δικά τους πόδια φορούν ακόμα τις κάλτσες τους - κάποιοι τις βγάζουν γρήγορα, νοικοκυραίοι αυτοί.

Εκεί, που όταν ο ήλιος πια μπαίνει από τα παράθυρα, οι πόρνες ρωτούν γεμάτες περιπάθεια: «Μ’ αγαπάς;» και στις άκρες των χειλιών κρέμεται η νύστα από τα χορτάτα σώματα.

Κι όμως.

Εκεί, οι πόρνες δεν κοιμούνται. Διπλώνουν λευκά καράβια τις άκρες των κοκαλωμένων -από αναγραμματισμένη οδύνη - σεντονιών και ψάχνουν για νέα λιμάνια στους χάρτες των τοίχων τους.

Να εκεί… στην Λατινική Αμερική κάτω από το παράθυρο, ψάχνουν τα καταχωνιασμένα βινύλια. Ακούν στη διαπασών λίγη Jazz και στο κατόπι ένα γρήγορο swing, λικνίζουν τα νωχελικά κορμιά και δένουν με σπάγκους τις σιωπές.

Έπειτα, ανάβουν ένα τσιγάρο, βρέχουν τον ουρανίσκο τους με λίγο κρασί, διπλώνουν το τετράδιο κάτω από τη μασχάλη και κατεβαίνοντας δυο δυο τα σκαλιά ψιθυρίζουν :

«Ίσως να κοιμηθώ ένα βράδυ, κι ας στάζει το ταβάνι ελπίδες»
-mips-

Φτηνή ενδοσκόπηση ΙΙ



Μου λένε: «Δε μιλάς, μόνο γράφεις!»
Τι πιο ανόητο από το να μιλάς σε μυαλά κωφάλαλα!
Και με την ανοησία είμαι δεσμευμένη χρόνια. Δεν έχω τίποτα μαζί της.
Και όπως οι κωφάλαλοι , δικαιωμένη από τη φύση μου κι εγώ.

Ζωγραφίζω δίχως στόμα, αν και τυφλή.

Μια πεταλούδα ήρθε και κάθισε στα χείλια μου.
Φοβάμαι μη την τρομάξω.
Τα νύχια μου φαγώθηκαν, ξύνοντας πληγές.
Δε μιλάω… Τι να πω…
Ίσως, κάπου, κάπως, κάποτε, κάποιος ακούσει τις σιωπές μου.
-mips-

Η αιώνια πάλη


ΛΕΗΛΑΣΙΑ


Με πανσέληνη ψυχή
μέρες χτίζεις στην άμμο. 
Υγρά βότσαλα σκίζουν 
τα ηλιοκαμένα χέρια σου. 

Κι εσύ εμμένεις … 

Δεν ξέρεις πως σαν δύσει 
μοναδικό σου λάφυρο το μαύρο; 

-mips-

Αγία Υπομονή


Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Δίστιχα Του Έρωτα




Χαρτί στη χούφτα μου το "Σ' αγαπώ" σου.
Χριστού χέρι πια... Καρφί το "δήθεν"...
v  
Τιμώρησε με… Θάλασσα εσύ κι εγώ ο πνιγμός σου,
όσο δε λέω αντίο… Κι ύστερα ήρθε το γκρι.
v  
Ένα βλέμμα θανατώνει, όσα δεν ειπώθηκαν
Ένα βλέμμα πληγώνει, όσα έπαψαν να ζουν
v  
Διατίθεμαι σε πλήρη ακαταστασία,
κατά  αποκλειστικότητα όμως...
v  
Σκάει στα χέρια μου  εκρηκτικός μηχανισμός
Κι ένα χαμόγελο απλώνεται στα χείλη...
v  
Κίτρινο το χρώμα του έρωτα.
Μικρό κινεζάκι ρίχνει σχιστές ματιές
v
Σ' αγαπώ
Σκέτο!
v  
Σκοτώστε τον Έρωτα!
Αργός θάνατος δεν του αξίζει...
v  
Πληρότητα σημαίνει
να ζήσεις τον έρωτα μέσα από τα ιδανικά του μάτια.
v  
Κάθε μέρα που ξημερώνει
Αξημέρωτα σε θέλω…
v  
Λάσπη εγώ κι εσύ η υγρασία μου
Έτσι γεννήθηκα…
v  
Θα σε ποτίσω αμαρτία. Θα με ποτίσεις θάνατο.
Κι έτσι πιωμένοι θα αλητέψουμε…
-mips-

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ


Αρνούμαι να είμαι μια παρένθεση
σε παράγραφο ημιτελή!
Προτιμώ τελεία!
Πεζή πραγματικότητα!
Ξενόφερτη λέξη!
Άγραφος νόμος!
Οργισμένο τίποτα!
Ηχώ σε κενό τοπίο!
Όχι παρένθεση!
Όχι!
Προτιμώ τελεία!
Όχι τρεις!
Μία!
Μία, αλλά μοναδική!

 (Καληνύχτα στους λογικούς!
Εγώ Παραλογίζομαι!)
-mips-

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

ΡήΓμα



Λέξη είμαι.
Σκόρπια, άτακτη, δίχως εικόνες.
Μόνο ήχους  κι αρώματα  
που φθίνουν στο χρόνο.
Λέξη είμαι  για λίγες ώρες.

Ρήμα αίσθησης,
ασυναίρετου πάθους .
Πνεύμα δεν έχω,
ούτε περισπωμένη
Μόνο οξεία θλίψη.

Λέξη είμαι
από κόκκινο μελάνι,
έτοιμη να χυθώ στο χαρτί .
Υγρή και μύχια σκέψη.
Ένα σημαίνω:

 «Ε-ΛΕΥΘΕΡΙΑ»
«Λ-ΥΤΡΩΣΗ»
«Α-ΝΑΣΑ»
ΕΛΑ!
Απόψε ριγώ…

-mips-

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2012

Αγρίμι Φωτοποίηση


Ευτυχία




Κλειδωμένες μνήμες
στο ερμάρι του χρόνου.
Μια μια τις ανασύρω…
Μετρημένες ανάσες μια μια.
Χαμογέλασε τόσες φορές η ζωή;


Τελικά ευτυχία εστί

κλειδωμένα παρελθόντα χείλη .

-mips-
Δημοσίευση στο περιοδικό Αντι Χ Λόγου

ΒΕΡΕΝΙΚΗ


Ως Κόμη, εγώ, της Βερενίκης 
χάρισμα κάνω στους Θεούς 
τα πλούσια μαλλιά μου σαν έρθεις.

Άργησες...

Ουρλιάζει η στιγμή τόσο κενό:
"Μια αγκαλιά να μη μπορώ...
Σαν ο κόσμος ν' άδειασε από ανθρώπους."

-mips-

Ελευθερία-Βιντεοποίηση

Ελευθερία Φωτοποίηση


ΧΑΡΑΥΓΗ



ΠΡΑΞΗ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ:

Εσύ ήμουν εγώ
……..



ΠΡΑΞΗ ΤΕΛΕΙΩΣΗΣ:
Αντιμεταθέτω τις σάρκες,
για να ορίσω παρόν,

παρελθόν και μέλλον.
Από αγιοπότηρο 
ρουφώ τις αμαρτίες σου.
Πετώ ζοφερές ανάσες
εντός του και λιώνω.
Εσύ κολασμένη γεύση 
στα χείλη ποθείς…


ΠΡΑΞΗ ΜΕΘΕΞΗΣ:
Ξεχνιέμαι τις χαραυγές 
Ο δρόμος είναι γλιστερός
Δε νιώθω κινδύνους…
Ριγώ, τρέμω, πεθαίνω !
Πίνοντας αχαλίνωτα μαρτύρια, 
σκορπώντας παντού τις γεύσεις, 
σαρκάζω την υγρή μου θλίψη
με βλέφαρα ριγμένα στο πάτωμα
Στο στόμα σπασμοί, τόξα λαιμοί
Χέρια ριγμένα στο άπειρο
Σαν γάτα κουρνιάζω…



ΠΡΑΞΗ ΥΠΟΤΑΓΗΣ :
Μια χαραυγή μου δική σου…



ΠΡΑΞΗ ΣΥΖΕΥΞΗΣ :
Τώρα που σώμα μου έκλεψες
τιμωρία σου αιώνια
να νιώσεις τι νιώθω: 
…ΜΑΝΙΑ!



-mips-

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2012

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ι



Ζωγραφίζω την φυγή μου.   
Μιας σιωπηρής αλήθειας κλειδοκράτορας. 
Δεύτερη φορά λιποτάκτης.   
Χρωματίζω τρία γαλάζια φιλιά 
και μόνο εγώ ξέρω το γιατί. 
Σου είπα κι άλλοτε. 
Μη με πλησιάζεις.
Σκιά είμαι  
και τέσσερις φορές 
πετώ για σένα. 
Με πέντε ανάσες κάθε νύχτα σ' αποχαιρετώ. 
Μισή ντουζίνα παρελθόν.  
Εφτά λεπτά μου θέλησες. 
Οχτώ  . 
Την ένατη με πέθανες. 
Φεύγω τώρα... 
Αντίο! 
-mips-

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΙΙ



Ιχνηλασία στην άμμο οχτώ φορές.
Την ένατη πατώ στα πόδια μου και φεύγω.
Δύο φορές οχτώ πληγές.
Τόσο κρατά ο έρωτας.
Την ένατη δεν έχω πόδια.
Πετάω...
-mips-

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

ΣΠΑΡΑΓΜΟΣ



Τον σπαραγμό πώς να τον ζωγραφίσεις;

Με μάτια γερμένα; 
Με χείλη σφιγμένα;
Δυο χέρια ξεσκίζουν σάρκες
Αιώνες απλωμένη πείνα
Κι αυτά δε φτάνουν….

Τον σπαραγμό πώς να τον πεις με λέξεις;

Με ποια πι; 
Με ποια ρο; 
Ένα μακρόσυρτο άλφα
Κι ένα χι μοναδικό
Κι αυτά δε φτάνουν…

Λες απλά «Φίλα με!» και σπαράζεις…
-mips-

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

Περίπατος



Παράξενο που  ‘ναι τούτο το βράδυ.
Στο μαγαζάκι της ζωής κουνιέται ρυθμικά
η επιγραφή «ΚΛΕΙΣΤΟΝ» από νωρίς…

Δεν ήθελα πολλά.
Μια φούστα μόνο κόκκινη
να ανεμίζει την ελευθερία μου.

Χωρίς ραφές.
Σπιθαμή προς σπιθαμή
να ξηλώνεται η θλίψη στο πέρασμα μου.

Μα εσύ
ράβεις ξηλώνεις μια μια τις μέρες
Κοιτάς απαθής τα ριζωμένα στο χώμα τακούνια μου.

Αποφάσισες να πλέξεις στα δάχτυλα σου
όλα τα κόκκινα του κόσμου
Γι’ αυτό φεύγω!

Τα χείλια άσπρισαν.
Τα μάτια κούρνιασαν.
Έμειναν να ανεμίζουν
 ισχνές ατσάλινες ελπίδες.


Εν τέλει βουλώνω τα’ αυτιά μου
με ματωμένο μπαμπάκι.

Είδες;
Σου κλέβω λίγο τελευταίο ΚΟΚΚΙΝΟ…
…………………………………………………………..

Ξημέρωσε…

Τι άχαρη μέρα…

Κουλουριάζομαι.
Διπλώνω την άστεγη γύμνια μου στο κεφαλόσκαλο.
Τελευταίο βλέμμα, η μοναχική επιγραφή
που μόλις κρέμασε ο υπάλληλος.
«ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ»

Τι ειρωνεία…
                       
Κι ήθελα μόνο μια κόκκινη φούστα ελευθερίας…

-mips-

Η Σοφία των ανθρώπων



Μου έλεγες  για τους ανθρώπους
ότι τους πνίγει η σιωπή.
Δε μιλάς!

Εσύ,
που έδινες μαθήματα ζωής…
για παραγγέλματα  Θεών.
Τώρα;
Πώς να πιστέψω σε Θεούς,
όταν με πνίγει η σιωπή σου; 

Εγώ,
σαν τον μελλοθάνατο
που δεν του έδωσαν δικαίωμα
τελευταίας επιθυμίας,
τελώ θυσία.

Οι Θεοί δεν ήταν άδικοι .
Έριχναν κεραυνούς,
έπαιζαν με τρίαινες,
τοξοβολούσαν τα θύματα τους .
Ούτε για θύμα σου δεν άξιζα…

Νέκταρ και Αμβροσία,
ψυχή και σάρκα,
 δάκρυ και αίμα
για σένα τα κρατούσα.

Θεός εσύ, αλάθητος.
Θνητή εγώ, γεμάτη πάθη
κατάλαβα …
Ευθύνη εγώ για την καταδίκη μου.
Και συ για την αγάπη μου ευθύνη. 

Ήθελα να σε λατρέψω…
Σφαγή να γίνω στο βωμό σου…
Θυσία στα πόδια σου…
Ήθελα…
Μα οι Θεοί αποφασίζουν!

Τώρα πια
Πανό διαμαρτυρίας
τα σπλάχνα μου
για Θεούς που δεν υπήρξαν…

Υ.Γ.  Δεν ξέρεις όμως κάτι…
«Τίποτε νεκρό δεν ξαναπεθαίνει»
Σκότωσα αυτό που αγαπώ.
Νάτο…
Το διαβάζεις.
Είναι προσφορά.
-mips-

Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2012

Στη χώρα των θαυμάτων



Στη χώρα των θαυμάτων
πριγκίπισσες κρυστάλλινες
παραπατούν αμέτοχες
γυρεύοντας μια λήθη .
Με ροζ παπούτσια αόρατα
στην άβυσσο τσαλαβουτούν
κορώνα δε φοράνε
ούτε και με χρυσόσκονη
πασπαλισμένες είναι.

Κατάλαβαν ότι στη χώρα τους
Θαύματα ποτέ δε γίνονται
πως ζουν στη φαντασία.

Μια νύχτα αργή, ασθενική
Δεν άντεξαν στην ύπνωση.
Άνοιξαν την πύλη του φευγιού
Και χάθηκαν στο δάσος.
Συνάντησαν νάνους ερωτύλους
Φρίκης ξεβράσματα ανίερα…
Τους άγγιξαν με τα ψυχρά τους δάχτυλα
Κι ευθύς εξαφανίστηκαν
Γεμίζοντας δισάκια με διαμαρτυρίες

Έπειτα είδαν στεριανούς ψαράδες
Που ονειρεύονταν μια θάλασσα αγωνίας
Τους χάρισαν δυο δάκρυα που θέριεψαν
Και πότισαν μες τις ψυχές
Τον  στεναγμό του πόθου
Ελευθερία ζήτησαν στη γη
Σ’ ένα φτηνό ξεκοιλιασμένο στρώμα
μου πήρες σώμα, αίμα, δέρμα…
θνητέ μου έρωτα … …
χαρίσματα σου!

Μου άφησες τουλάχιστον στο χέρι την ψυχή..
-mips-