Σκύβοντας πάνω ἀπ᾿ τῆς ψυχῆς μου τὴ συσκότιση

στίχους ἰσχνοὺς θὰ ἐπιδείξω
ἀποκλεισμένους ἀπὸ ἀπρόσμενη κακοκαιρία
ποῦ πλήγωσε θανάσιμα
κάποιο δειλό μου λυκαυγές.

Πολλὰ θὰ λὲν οἱ στίχοι αὐτοί,θὰ δεῖτε, θὰ διαβάσετε.
Ὁ τελευταῖος μόνο στίχος τίποτε δὲν θὰ λέει.
Κοιτώντας θλιβερὰ τοὺς προηγούμενους θὰ κλαίει.

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Λευκές Νύχτες ΙΙ


Σε μια γωνιά κουρνιάζω
Κι αναρωτιέμαι
Γιατί να υπάρχω χωρίς εσένα;

Μοναδική απάντηση
ο εκκωφαντικός ήχος της μοναξιάς:

«Επιτέλους μάθε το!
Τίποτα δεν άλλαξε.
Τίποτα δε θα αλλάξει.
Αγκαλιά θα έχεις την σκιά σου.
Αυτός ξέρει να ζει χωρίς εσένα…
Φύλαξε το τομάρι σου!
Φύγε όσο είναι καιρός!»

Ο ήλιος ανέτειλε και πάλι…
- mips -