Σκύβοντας πάνω ἀπ᾿ τῆς ψυχῆς μου τὴ συσκότιση

στίχους ἰσχνοὺς θὰ ἐπιδείξω
ἀποκλεισμένους ἀπὸ ἀπρόσμενη κακοκαιρία
ποῦ πλήγωσε θανάσιμα
κάποιο δειλό μου λυκαυγές.

Πολλὰ θὰ λὲν οἱ στίχοι αὐτοί,θὰ δεῖτε, θὰ διαβάσετε.
Ὁ τελευταῖος μόνο στίχος τίποτε δὲν θὰ λέει.
Κοιτώντας θλιβερὰ τοὺς προηγούμενους θὰ κλαίει.

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2015

Οι θεριστές



Κάτσε στη γωνίτσα σου, Μαρία. Σώπαινε!
Αύριο που θα μιλάνε οι θεριστές κοίτα τον ήλιο.
Στείλε ένα χάδι στα σύννεφα κι απομακρύνσου.
Δικαίωμα να μιλούν μόνο αθώοι. Εσύ σώπαινε…

Τα σωθικά σου για μαξιλάρι που κραυγάζουν.
Τις τύψεις σου για προσκεφάλι κράτα μόνο,
για όσα έμαθες και τόσο δειλά τα έσπειρες
μα δεν τα πότισες, μην τύχει και θεριέψουν.

Άλλωστε, κοινή αλήθεια:
Οι τύραννοι τους θεριστές θερίζουν.
- mips -