Τα ανείπωτα

Τι κι αν η Ποίηση είναι καταφύγιο,

αγρίμι όταν είσαι…

Τι κι αν ο Κόσμος είν’ ηλιόλουστος,

σαν τρέμεις και κουρνιάζεις.

Την νύχτα μήδε αγέλες σε κρατούν, 

μήδε η λύσσα για θηράματα - αυταπάτες.

Την νύχτα σαν μπεις στο καταφύγιο,

ουρλιαχτά σου μόνο, τα λόγια.

Αυτά που δεν γράφτηκαν 

και δε θα γραφούν ποτέ.

Ανάξια λόγου, ανάξια λόγια…

Για τούτο είν’ άξια η ποίηση.

Για όσα έγραψες και έπειτα κατάπιες.

Γιατί αγρίμι είσαι. Στόχος να καταπίνεις.

Αυτά που δεν ειπώθηκαν και δε θα ειπωθούν ποτέ... 

-mips-