Φτερά σπασμένα

Ποτέ δεν κατάλαβα

αν σου αρέσει το σκοτάδι μέσα μου

ή αν ψάχνεις απελπισμένα

να βρεις ήλιους κρυμμένους.

Μάθε, πάντως, τούτο,

είναι αδύνατον να σου έδειξα

εγώ πώς να πετάς,
με φτερά σπασμένα.
Μην γυρεύεις εδώ κανένα φως
και μην κοιτάς ψηλά όταν με αναζητάς.

Οι ουρανοί είναι όλοι δικοί σου..

Δημιουργός : M.I.P.S.

Ένωση καρδιάς

Δεν υπάρχει στην αγάπη ζύγι
Τα όρια σου ξεπερνάς,
Οι αισθήσεις γίνονται κουβάρι
Στο κορμί και στη καρδιά.

Άγρια τη ψυχή παιδεύει
Νικάει πια τους δισταγμούς,
Και σαν πουλάκι φτερουγίζει
Ρίχνοντας όλους τους φραγμούς.

Ψίθυρος βγαίνει ευλογημένος
Σαν φτάνει όλοκλήρωση,
Δροσιά στη δίψα της αγάπης
Και αλληλοσυμπλήρωση.

Ήλιος στον ουρανό ανατέλει
Κυριαρχεί το φως στη γη,
Και η φωτιά στη καμινάδα
Κρατάει τη φωλιά ζεστή.

Η αγάπη πάντα θα νικήσει
Γεμάτη λάμψη λεβεντιά,
Μέσα στα πληρωμένα λάθη
Ζει με την ένωση καρδιάς.

Δημιουργός : M.I.P.S.

Σκιές

Μην ντρέπεσαι και μη θρηνείς
Για τις σκέψεις που εκδηλώνονται
Με σύμμαχο τη νύχτα.
Τι κι αν τις βλέπει
Η μέρα και γελά;

Ζηλεύει τη γαλήνη της
Τη γλυκιά κούραση της νύχτας
Και την τόλμη της μπροστά
Στα θεριά, τις σκιές
Που γεννά το φως...

Δημιουργός : M.I.P.S.

Η Ζωή... Ανάποδα

Πεθαίνεις και ο θάνατος γεννιέται

Τώρα πλησιάζεις
Ακούς το χτύπο της καρδιάς του
Συντονίζεσαι

Φοβάσαι
Και ο φόβος σου μουδιάζει το μυαλό
Μωραίνεσαι

Ύστερα συνηθίζεις
Κι η ζωή σου άξαφνα
Γίνεται βαρετή

Συστείνεται σαν εραστής
Σκαμπανεβάζει τη ζωή σου
Ενώ εσύ ασφυκτιάς

Τώρα σου είναι άγνωστος
Είναι αυτό που όλοι ξέρουν
Μα κανένας δε μιλά

Γεννιέσαι και ο θάνατος πεθαίνει

Δημιουργός : M.I.P.S.

Θα μπορούσε να αναφέρεται σε...

...κι ειναι κι αυτή που με καλεί
στη θλίψη μου να βυθιστώ
και μου προσφέρει ανταλλάγματα
μια στιγμιαία χαρά
αυτοικανοποίησης ανακούφιση
που όταν περάσει ο θρήνος
φαίνεται τόσο λίγη
μα όμως είναι αρκετή
να με ξαναβυθίσει
την επόμενη φορά
που θα με θυμηθεί...

...κι είναι κι αυτή που με καλεί
τις ράγες μου ν' ακολουθώ
με παρωπίδες να ντυθώ
τους στόχους μου να φτάσω
ναρκωτικό για το μυαλό
κρυμμένη στο υπερεγώ
που δεν αφήνω -λέω-
να παραφουσκώσει
που όσο το ταξίδι διαρκεί
ο λήθαργός της μένει
μέχρι την επόμενη φορά
που θα βυθιστώ ή θα κοιμηθώ
που θα ξυπνήσω ή θα χάσω...

Δημιουργός: M.I.P.S

Μάσκα

Προσποιήσου πως μου χαμογελάς,
κάνε με να πιστέψω πως όλα πάνε καλά.
Φόρα πάλι την μάσκα σου,
κάνε με να πιστέψω πως μ' αγαπάς.

Δημιουργός: M.I.P.S

Απουσίες στη σιωπή

Η ψευδαίσθηση του σήμερα σβήνει αργά, ματαιωμένο αύριο χωρίς τελειωμό. Οι σκιές, παρουσίες που σε συντροφεύουν σε κάθε βήμα σ' αυτή τη δίχως προορισμό διαδρομή και οι αντηχές τους επιστροφή σ' ένα χθες ξένο. Ένας χρόνος αόριστος η ζωή σου, γεμάτη απουσίες στη σιωπή...

Δημιουργός: M.I.P.S

Φύγε!

Το σκοτεινό μου τίποτα

πάνω από το πληγωμένο σου εγώ,

ο ήλιος ψάχνει ελπίδα και χάνει ανάσες

κάτω από ένα κλείσιμο των ματιών σου.

Θανατερή μου ανατολή εσύ,

με στέλνεις στο χάος,

ο βυθός περιμένει και το έλος αργά με αγκαλιάζει...

Ναι, βουλιάζω!

Μη με κρατάς κοντά σου

κι είναι τόσο γλυκιά τούτη η καταβύθιση.

Φύγε κι άσε με να δω

μήπως αυτήν την φορά καταφέρω να πνιγώ.

Καιρός είναι, έτσι κι αλλιώς,

πάντα είχα μια δυσκολία ν' ανασάνω.
Φύγε τώρα κι ως αύριο θα μ' έχεις ξεχάσει.

Άλλωστε, ποτέ δεν υπήρξα στ' αλήθεια.

Δημιουργός: M.I.P.S

Φοβάμαι!

Φοβάμαι την σιωπή σου, τα λόγια σου με τρομάζουν.
Το βλέμμα σου είναι πολύ φωτεινό για τα σκοτάδια μου.
Θάψε την αλήθεια μου βαθιά στα όνειρά σου και φύλαξέ την από τους εφιάλτες της καρδιάς μου.
Κάνε με να δω τον ήλιο. Να βγω άφοβα στην μέρα.
Κρύψε το μαύρο μου κάπου μακριά από 'μένα. Να μην το ξαναβρώ.
Βοήθα με ν' αγαπήσω τη χαρά. Να μην φοβάμαι πια το γέλιο.
Θάψε το δάκρυ μου βαθιά στην γη και κάνε το χαμόγελο να εγκατασταθεί στα παγωμένα χείλη μου.
Ξετύλιξε από τον λαιμό μου τα φύκια που ανελέητα με πνίγουν και βοήθα με ν' αναδυθώ.
Μάθε με να κοιτάζω άφοβα το αύριο και να λατρεύω τις προκλήσεις.
Μάθε με να ζω.

Δημιουργός: M.I.P.S

Άβυσσος και ανυπαρξία

Μείναμε μόνοι εδώ, αργά να ξεχνάμε και να ξεχνιόμαστε, μακριά από περισπασμούς και χλωμές ελπίδες, ζώντας στους ξεχασμένους χειμώνες, σε μια ατέλειωτη και άχρονη νύχτα, τριγυρνώντας σε μια άστεγη περιπλάνηση σε αέναες ώρες σιωπής και σκοτεινιάς...
Το απόλυτο σκοτάδι μας τυλίγει, στο έρεβος της ασυνειδησίας που μας κατακλύζει, μέσα σε μια αλλόκοσμη γαλήνη. Απερίγραπτη αταραξία, ακινησία...
Ξεχάσαμε το πριν, ζούμε το τώρα, αφήνουμε το μετά για αύριο, σ' αυτήν την καταλυτική ανημπόρια, στη νοσηρότητα της αδυναμίας, με την καταβύθιση στο τέλμα της απόγνωσης, με την ιλιγγιώδη πτώση στην άβυσσο της ανυπαρξίας...
Άβυσσος και ανυπαρξία.
Σ' αυτό το καταραμένο βασίλειο της απιθανότητας που ζούμε, ο συντριπτικός πόνος παραμονεύει σε κάθε υπέροχη, κλεμμένη στιγμή, σκοτεινοί ψίθυροι μας κυκλώνουν στη μαύρη δίνη των ακατάληπτων σκέψεών μας, τα νεκροζώντανα κορμιά μας έρεισμα στη μοναξιά...
Τίποτα πια.
Εμείς στο τίποτα.
Συννεφιασμένες, μπερδεμένες ψυχές, θολωμένα μυαλά, κάτω από έναν διαρκώς σκοτεινό ουρανό...
Καθυστερημένη αντίδραση στις αντηχές εφιαλτικών ονείρων όπου το κάθε εικοσιτετράωρο μοιάζει να αιμορραγεί μέσα στο άλλο...
Ζούμε την κάθε μέρα για να βλέπουμε τις αναμνήσεις που είναι η ζωή μας, μέχρι όλα να σβήσουν σε μια μεγάλη φωτιά κι επιτέλους να λυτρωθούμε...
Λύτρωση...

Μια ακόμα μέρα μοναξιάς....

Δημιουργός: M.I.P.S

Εγκατάλειψη

Ρηχή αποτυχία σε μια έμπνευση εγκαταλελειμμένη από το πρωινό φως, αφημένη στα σκοτάδια της αναζήτησης, ξεχασμένη στα ζοφερά λιμάνια ενός απόρθητου μυαλού. Μια ψυχή σαπισμένη. Επιθυμίες. Ποτάμια ονείρων κάτω απ' το λυκόφως, κραυγές από την συλημένη κορυφή της απόγνωσης. Ένα δωμάτιο απέραντο, αδιάβατο, αφώτιστο, στα πιο ψηλά επίπεδα των ερειπίων μιας ανυπεράσπιστης καρδιάς. Ανέφικτοι δρόμοι. Ανέλπιδοι στόχοι. Απογοητευμένη, συννεφιασμένη ματιά, που τρυπά το σκοτάδι της ερημιάς και τις εσχατιές του πόνου. Μέρα αξημέρωτη, κόκκινος ήλιος υψώνεται ξανά. Ακατανόητη εξήγηση, άσκοπα αποκαΐδια σκέψεων, κομμάτια στάχτης στον αέρα. Ανελέητος χρόνος, κάτω απ' το χλωμό φεγγάρι γυαλίζει ματωμένο το σπαθί της ήττας. Γαληνεύει η πλάση και η ανατολή φωτίζει τις συνέπειες αρρωστημένων προσδοκιών...

Δημιουργός: M.I.P.S

Στη μουσική του πόνου

Πόνος αδιανόητος σου κλέβει την ανάσα και την παγιδεύει στο στήθος σου, νιώθεις το κεφάλι σου ανάλαφρο, μ' εκείνη την αλλόκοτη καθαρότητα που προέρχεται από την έλλειψη ύπνου. Παράξενη μοναξιά μοιάζει να σε κυκλώνει. Η εξάντληση γλιστράει σαν καυτό λιωμένο σίδερο στο πίσω μέρος του λαιμού και στην σπονδυλική σου στήλη, η μέρα είναι βυθισμένη σε μια σιγαλιά και σε μια κατάσταση αναμονής, η νύχτα απλώνεται μπροστά σου σαν ένα χάσμα που πρέπει να διασχίσεις. Όλα εξομοιώνονται εκτός απ' τους ανθρώπους που κι αυτοί ξεθωριάζουν τελευταία στη συνείδησή σου. Κλείνεσαι ερμητικά σε μια αδιαπέραστη, παγωμένη σιωπή, προσπαθείς να πάρεις ανάσα, μα ο ξερός αέρας ληστεύει κάθε υγρασία από τα χείλη και το λαιμό σου. Ακόμα κι απ' τη θύμησή του σβησμένη, έχεις εξορίσει τον εαυτό σου απ' τη ζωή, εκεί που το σκοτάδι του νυχτερινού ουρανού συναντά την μαύρη αύρα της θάλασσας. Λίγη ψυχούλα ακόμη και θα τελειώσεις. Αταξίδευτη χαρά πνίγεται σ' απροσπέλαστα πελάγη. Πορφυρό το βράδυ, χαμένο πια το ηλιοβασίλεμα και ο ουρανός κρύβει τα δάκρυά του. Νιώθεις γυμνός στο σκοτάδι, μόνος στο τέλος των πάντων. Μαζεύεις τα κομμάτια της ζωής σου. Κατάλυμα δεν έχεις, η πατρίδα σου δεν υπάρχει πια, νιώθεις άυλος και σε λίγο θ' ακολουθήσεις το από καιρό θαμμένο παρελθόν σου.

Δημιουργός: M.I.P.S

Ως πότε θα είσαι εδώ;

Ανυπεράσπιστο το σκοτάδι μου κάτω απ' τη σκιά σου.
Ανεπανόρθωτα πληγώνεις την κουρασμένη μου μοναξιά με κάθε σου λέξη.
Στο ασύνορο άδυτο της παράνοιάς μου εισβάλεις.
Κάθε σου λέξη ραγίζει το προπέτασμα της ησυχίας μου.
Η ερημιά μου φεύγει όταν έρχεσαι.
Το διαταραγμένο εγώ μου αποποιείται τις ευθύνες του, απέναντι στην ωριμότητά σου.
Η ψυχική ισορροπία σου γκρεμίζει τα σαθρά θεμέλια της προσωπικότητάς μου.
Η νύχτα μου ματώνει όταν ξημερώνει χαμογελαστός ο ήλιος σου.
Ομορφαίνουν οι σκέψεις μου κάθε που σ' αντικρύζω και ο πόνος γίνεται χαρά.
Το παιχνίδι με τον θάνατο γεννιέται αμέσως σε καινούρια ζωή.
Το μαύρο χρώμα μου βάφεται ουράνιο τόξο.
Η τρικυμισμένη μου ψυχή ηρεμεί.
Το άγχος μου χάνεται και οι οδυνηρές μνήμες ξεχνιούνται.
Έχεις μια ιδιότητα όλα να τα ομορφαίνεις.
Μα ως πότε θα είσαι εδώ;

Δημιουργός: M.I.P.S

Κενό

"Κλείσε, σε παίρνω εγώ!" κι ύστερα έλλειψη.
"Τα λέμε!" κι ύστερα σιωπή.
"Να πάμε για καφέ!" κι ύστερα απουσία.
"Σε θέλω!" κι ύστερα εγωισμός.
"Θέλω να σε φιλήσω!", μια στιγμή επαφής.
"Σ' αγαπώ!" κι ύστερα μοναξιά.
"Κι εγώ!" κι ύστερα ερημιά.
"Έφυγε..." κι ύστερα τίποτα...
"Μ' έκανες να σ' αγαπήσω...", δάκρυα...
Μένεις μόνη. Απόγνωση.
Και μετά παράνοια. Σκοτάδι. Σκέψεις.
Κι ύστερα, νομίζεις, λύτρωση.
Κάποια μέρα έρχεται και σου θυμίζει τα παλιά, μια μικρή στιγμή, ένα μικρό "Σ' αγαπώ!",
μια απάντηση.
Κι ύστερα μόνο κενό.
Να με θυμάσαι...

Δημιουργός: M.I.P.S