ΑΙΩΝΙΑ ΤΥΦΛΟΤΗΤΑ

Δεν κοιτάζω γύρω μου 

Τις γεμάτες ζάρες ψυχές 

Το σαράκι χορτάτο στο πάτωμα 

Τη μούχλα που τρέχει στους τοίχους

Τα μάτια που ικετεύουν λίγη στοργή

Τα στόματα που άηχα ανοιγοκλείνουν

Τα κουδουνίσματα σε σάπια σύρματα

Τα σκισμένα χαρτιά που με μουτζουρώνουν 

Τους δρόμους με τα σκυμμένα κεφάλια

Τις σφαλισμένες πόρτες με τα «ενοικιάζεται»

Τους πουλημένους έρωτες στημένους στις γωνίες

Δεν κοιτάζω μέσα μου, μη φανερωθούν οι φυλακές, 

τα ουρλιαχτά, οι δολοφονημένες μέρες, εγώ, εσείς, εμείς, 

οι νταβατζήδες με τα σχισμένα σώβρακα και τις γεμάτες τσέπες

που έχουμε θράσος ν’ αναπνέουμε αέρα των παιδιών μας.

Ημερησία προσωπική μου πρόβλεψη, η αιώνια τυφλότητα.

Κι έχω θυμό μέσα μου γαμώτο

-mips-

Άντρας

Δυο πρόσωπα τουλάχιστον!

Του αγριμιού και του θεριού.

Ψυχή μονάχα μία.

Παιδιού αμάθητου. 

-mips-

...tu non puoi capire cosa vuol dire bagnarsi i pensieri di Te!

Πορνογραφία η ποίηση.

Μόνο που το ξεγύμνωμα πιο ρεαλιστικό.

-mips-

Λύκε... Λύκε;

Τι κι αν φύτρωσαν στο στήθος σου δάση. 

Λύκος είσαι και κρύβεσαι πίσω τους, δειλέ. 

-mips-

Θυσία ΙΙ

Έψαχνα μια εσταυρωμένη. Δεν υπήρξε ποτέ.

Τόση υποκρισία να θυσιάζονται μόνο άντρες… 

-mips-

ΕΝΘΥΜΙΟ

Σφηνωμένο κλειδί στη μνήμη.

Τίποτα δεν ξεκλειδώνει.

Άρα, εξ ορισμού, ένα κλειδί αχρείαστο.

Ίσως και όχι….

Κάθε βράδυ κουδουνίζει στην τσέπη η ελπίδα

της αφημένης, στο κεφαλόσκαλο, βαλίτσας σου.

-mips-

Το καπέλο

Το καπέλο σαν πεθαμένο από καιρό.

Αφημένο στην κρεμάστρα, χωρίς χέρι να το αγγίζει,

χωρίς βλέμμα να σέρνει επάνω του σκέψεις,

χωρίς κεφάλι να το βολτάρει σε άδειες πλατείες.

Κι εκεί έξω, τόσοι άνθρωποι σε αχρηστία

σουλατσάρουν καπελωμένοι τύψεις.

-mips-

Επίκληση

Θεέ μου,

αν δεν υπήρχαν οι λέξεις, 

τι να ‘βρισκες και συ να σώσεις…

-mips-

Ανεπίδοτη Επιστολή

                             

Αποστάτη από τη ζωή μου Έρωτα, προσπαθώντας να σε ορίσω 

ξεριζώνω μια μια τις αλήθειες. Στα πόδια σου ξερνάω

ουρλιαχτό από τα σπλάχνα: «ΣΕ ΜΙΣΩ ΠΟΥ ΖΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ!»

Προσπερνάς τις περαστικές, ρίχνοντας μια ζερβή ματιά

και μ’ ανασηκωμένο φρύδι σκέφτεσαι: «Ωραία είναι η ζωή.»

Κάθε πρωί κοιτάς στον καθρέφτη με το λυκίσιο βλέμμα σου, 

μοντάροντας στιγμές στο τρισδιάστατο παζλ της απουσίας.

Με μπριγιαντίνη διορθώνεις τις ατέλειες του χωρισμού, ενώ…

…δίπλα σου, Γυναίκα, μάρμαρο μουχλιασμένο, βρύα και αυταπάτες,

με δυο δαχτυλιές σέρνει τη θλίψη πάνω στον αχνιστό σου κόσμο.

Πόρνη σου γίνεται -αγία κι ερωμένη- το μάγουλο σου ιχνογραφεί,

καθώς εσύ αιώνιο speakage για λεύκες και υφάσματα προβάρεις.

Γυρνάς την πλάτη. « Ωραία που είναι η ζωή!» της ψιθυρίζεις… 

Κι αυτή υποταγμένη, φορώντας στο ένα πόδι τρόμο, στο άλλο ελπίδα 

λέει με τη σιωπή της : «Δέκα νωχελικά απογεύματα η ζωή μαζί σου…

Δεν έμαθες το άδειο βλέμμα να κεντράρεις στην ψυχή μου.»

-mips-

Ένας που μίλαγε μόνος του

Χθες συνάντησα έναν που μίλαγε μόνος του.

Σήμερα γύρω μου φωνές και στη μέση σιωπή.

Τελικά η μοναξιά παντού.

-mips-

Ο διάλογος μαζί Tης

Της λέω: «Είσαι λύτρωση!»
Κι αυτή με ύφος blasé
μου αποκρίνεται:
«Καταδίκη σου είμαι!
Το άπιαστο σου όνειρο!»

Ουρλιάζω:
«Παράτα με!»
«Αγάπα με!»
«Διώξε με!»
«Κράτα με!»

Αναρωτιέμαι…
«Γιατί ποτέ δεν έρχεσαι;
Σε χρειάζομαι!»

«Εσύ και τόσοι άλλοι…»
Μου απαντάει .
Θηλυκό η Ποίηση.
Ξεμυαλίστρα...
-mips-

Ποιητική συνουσία

Κι εκεί που φοβάμαι πως με εγκαταλείπει

έρχεται αυτή…

Κυρία!

Με τα τακούνια της

χτυπά ρυθμικά

μικρές κοφτές ενοχές.

Τακ!Τακ!

Τακ!Τακ!


…και νοσταλγώ κάθε στιγμή - αγκαλιά της.

Αυτή με χαϊδεύει, μα εγώ ασελγώ μέσα της.
Δεν είναι εκδίκηση.
Λατρεία της έχω, μα την βιάζω.
Έτσι, για να θυμάμαι την αμαρτία μου,
που τόλμησα να την αγγίξω.

Έρχεται αργά το βράδυ,
η Ποίηση.

- mips -

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΙΙ

Καλησπέρα Maria Ioanna! Πως είστε;

Ηλίθια ερώτηση...

Πως να 'μαι;


Ακόμα σου γράφω στον τοίχο,

αυτά που με δόντια σφιγμένα

θέλω να μπήξω μέσα σου

ξεσκίζοντας σου τις σάρκες!


Έτσι!
Για να νιώσεις λίγη οδύνη μου...

-mips-

ΑΠΟΥΣΙΑ ΙΙΙ

Ορφανεύει η σκέψη

τα μάτια σαν κλείσω.


Γι’ αυτό δεν κοιμάμαι.

Μην τύχει και νιώσω την απουσία σου…

-mips-

Προγονικόν

Τις ρίζες έχω Ελληνικές...

Τι κι αν ρίζωσα;
δε θέριεψα!

-mips-

Μάσκες

Υγρές μάσκες φοράμε
μη τύχει και καταλάβουμε
πως ό, τι φοβόμαστε ΕΙΜΑΣΤΕ!

Γράφουμε για να μην ιδωθούμε...
-mips-

Ερωτικό Πρελούδιο

Σκυφτή υπακοή, σου γίνομαι
κι εσύ όρθιος , σχοινοβατείς στις χορδές μου.
Δοξάρι κρατώ στα χέρια την ανάσα σου,
ενώ παραληρείς μουσικές απόκοσμες .

Πλάστης μου γίνεσαι
κι εγώ το ιδανικό σου έργο.

-mips-

Καλειδοσκόπιο

Καλειδοσκόπιο η ζωή μας
κι εμείς παρατρεχάμενα
ασπρόμαυρα όνειρα.

-mips-

Δεκατρία ερωτικά κρατούμενα

Κρύπτη η ψυχή μου.
Υγρά, μέταλλα, πόθοι…
Και λέξεις. Άφατες μύχιες σκέψεις…
Σκούζουν, ουρλιάζουν, ανταριάζουν,
ξερνάνε συμφώνα και αφωνίες.

Οι σιωπηλές κραυγές,
δεκατρία ερωτικά κρατούμενα χυμένα στο χαρτί
ποίηση λογίζονται μόνο για τους τρελούς.

Ρημαγμένοι ποιητάδες,
ζωντανοί, νεκροί κι εγώ μαζί σας…

-mips-

Δίστιχα της Μοναξιάς

Ο ταχυδρόμος έφερε στην πόρτα μου έναν φάκελο σεσημασμένο.
Γεμάτος ήταν τύχη. Τι κρίμα να καταχωρισθεί στα ανεπίδοτα...

Ζητείται σελίδα αειπάρθενου ημερολογίου...
Τα εύρετρα πληρώνονται εφάπαξ!

Κι ας φεύγω.. δεν είναι που δε σ' αγάπησα.
Είναι που τρύπησαν οι στίχοι και στάζουν μοναξιά.

Πορτοκαλί η απουσία σου.
Γκρι η φυγή σου.

Άργησες …
Θολός ο καθρέφτης, κι εγώ αχνή απουσία.

Μια απορία σαλεύει μέσα μου.
Ψυχή μου, πότε θα στεγνώσεις;

Πάγωσε η γη.
Πρέπει να μάθω να ανάβω φωτιά, για να μην κοκαλώσει η ψυχή μου…
-mips-

ΑΠΟΥΣΙΑ ΙΙ

Κατάσαρκα σε φοράω 

κι εσύ με νύχια και με δόντια 

παλεύεις να με γδύσεις. 

Δε νιώθεις τη φυγή σου; 

-mips-

Δίστιχα για την Ποίηση

Παιδιά με παπούτσια, ψυχές σε καλούπια
Κι εσύ ξυπόλητη, με στίχους παλεύεις τη σιωπή…

Δεν υπάρχει ωραιότερο συναίσθημα
από την ανατριχίλα στο μυαλό, όταν οι ποιητές χαϊδεύουν λέξεις.

Πες δέκα λέξεις να φτιάξω ποίηση.
Πες μου δυο λέξεις να φτιάξω σύμπαν!

Ρεμβάζει ο στίχος στα άγραφα χείλη.
Όταν γράφει η ζωή είναι αργά πια για στίχους...

Θαλασσώνω την ψυχή μου,
για να μη λιμνάσει το πνεύμα

Δικαίωμα των ποιητών η αγρυπνία.
Υποχρέωση, η αμαρτωλή εξομολόγηση!

Γράφω Εν Ψυχρώ
Τα Ανεξέλεγκτα

Τι κι αν είναι Άγιοι;
Γιορτάζουν ποτέ οι ποιητές;

Πόσοι ποιητές προσπάθησαν να περιγράψουν αυτό το φούσκωμα στα σωθικά, όταν θες να ουρλιάξεις συναισθήματα και κανείς δεν είναι, για να σ’ ακούσει;

-mips-

Δίστιχα της Οργής

Μα δεν κουράστηκες πια να σκάβεις μέσα μου;
Το αίμα στην καρδιά έχει μαυρίσει. Περιμένεις πως θα χτυπάει ακόμα;

Αυτό το ελάχιστο μελάνι
στεγνώνει το ατέλειωτο αίμα μου...

Δε με αγγίζει τίποτα πια...
ΠΑΓΟΣ είμαι..

Τελευταία και σήμερα...και ακόμα δεν έχω καταλάβει,
γιατί διπλώνομαι στα δυο για όσα δεν υπάρχουν. Καληνύχτα.

Χωρίς ανάσα, άνισα πετάω μακριά
γλυκό αντίτιμο της προδοσίας

Ματώνουν τα χείλια
από δίψα για αίμα

Ορισμός Ισότητας:
Άνισα σπέρνεις; Άνισα θα λάβεις!

Ζω με καταστροφή στην ψυχή
... μη με παρεξηγείτε…

Με λέτε εύθραυστη. Δεν είμαι!
Ανέγγιχτη μόνο…

Ρωγμές στο φαίνεσθαι
Κραυγές στο είναι

Οι αράχνες στην ψυχή μου...
η δική σου εικαστική παρέμβαση!
-mips-

ΑΠΟΥΣΙΑ

Τιμώρησε με… 

Θάλασσα εσύ κι εγώ ο πνιγμός σου, 

όσο δε λέω αντίο…

Κι ύστερα ήρθε το γκρι.

-mips-

Ομοφαγία

Άκρατος ρεαλισμός
πάνω σε λευκό χαρτί
Αρρώστησα πάλι
από ωμοφαγία αλήθειας.

Για επιδόρπιο δεν έμεινε τίποτα.
Ούτε αίμα στις φλέβες.

-mips-