Σκύβοντας πάνω ἀπ᾿ τῆς ψυχῆς μου τὴ συσκότιση

στίχους ἰσχνοὺς θὰ ἐπιδείξω
ἀποκλεισμένους ἀπὸ ἀπρόσμενη κακοκαιρία
ποῦ πλήγωσε θανάσιμα
κάποιο δειλό μου λυκαυγές.

Πολλὰ θὰ λὲν οἱ στίχοι αὐτοί,θὰ δεῖτε, θὰ διαβάσετε.
Ὁ τελευταῖος μόνο στίχος τίποτε δὲν θὰ λέει.
Κοιτώντας θλιβερὰ τοὺς προηγούμενους θὰ κλαίει.

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Δίστιχα της Μοναξιάς


Ο ταχυδρόμος έφερε στην πόρτα μου έναν φάκελο σεσημασμένο.
Γεμάτος ήταν τύχη. Τι κρίμα να καταχωρισθεί στα ανεπίδοτα...

Ζητείται σελίδα αειπάρθενου ημερολογίου...
Τα εύρετρα πληρώνονται εφάπαξ!

Κι ας φεύγω.. δεν είναι που δε σ' αγάπησα.
Είναι που τρύπησαν οι στίχοι και στάζουν μοναξιά.

Πορτοκαλί η απουσία σου.
Γκρι η φυγή σου.

Άργησες …
Θολός ο καθρέφτης, κι εγώ αχνή απουσία.

Μια απορία σαλεύει μέσα μου.
Ψυχή μου, πότε θα στεγνώσεις;

Πάγωσε η γη.
Πρέπει να μάθω να ανάβω φωτιά, για να μην κοκαλώσει η ψυχή μου…
-mips-