Σκύβοντας πάνω ἀπ᾿ τῆς ψυχῆς μου τὴ συσκότιση

στίχους ἰσχνοὺς θὰ ἐπιδείξω
ἀποκλεισμένους ἀπὸ ἀπρόσμενη κακοκαιρία
ποῦ πλήγωσε θανάσιμα
κάποιο δειλό μου λυκαυγές.

Πολλὰ θὰ λὲν οἱ στίχοι αὐτοί,θὰ δεῖτε, θὰ διαβάσετε.
Ὁ τελευταῖος μόνο στίχος τίποτε δὲν θὰ λέει.
Κοιτώντας θλιβερὰ τοὺς προηγούμενους θὰ κλαίει.

Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

Εγωκεντρικόν


3 σχόλια:

  1. θαυμαστή ποιητική απεικόνιση του θάνατου....του βιολογικού...αλλά και της εμμονής... της επιθυμίας ( κρυφού καημού, παρά την γνώση ότι είναι αδύνατο)να κρατήσει(ς) ζωντανά τα αισθήματα πέρα από την άκρη του θανάτου....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ζωή χωρίς αγάπη: Ζωή νεκρή.
      Σας ευχαριστώ για το όμορφο σχόλιο σας στην καθόλου όμορφη "ποίηση" μου.

      Διαγραφή