Άτεχνος στίχος

ΟΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΑΤΕΧΝΑ ΓΡΑΦΟΥΝ, ΓΙΑΤΙ ΘΥΜΗΘΗΚΑΝ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ.

- mips

ΕΛΛΕΙΨΗ

Μετρώ στο ταβάνι ένα ένα τα δευτερόλεπτα ζωής χωρίς εσένα.

Αργείς αγάπη μου; 

Κλείνω τα μάτια και ψαχουλεύω όνειρα. "Να ζω για να σε σκέφτομαι".

Αργείς αγάπη μου;

Στοιβάζω στη σειρά απαρχαιωμένες θλίψεις. Πόσο σε θέλω...

Αγάπη μου...Μην αργείς.

-mips-

Τρεις φορές άτιτλο

Ζητάς το λίγο. 

Αρνείσαι το πολύ. 

Αρκείσαι στο τίποτα. 

Το κόκκινο 

των χειλιών μου

ικέτευσε:

Μη φύγεις.

- mips-

Αγρυπνία

Ορφανεύει η σκέψη

τα μάτια σαν κλείσω.

Γι’ αυτό δεν κοιμάμαι.

Μην τύχει και νιώσω την απουσία σου…

-mips-

Δήλωση

Θα 'ρθει η μέρα που δε θα ζω για να σε σκέφτομαι.

ΕΠΙΚΗΡΥΞΗ

Δολοφονήθηκε νεαρή ψυχή, με κοφτερές λέξεις. 

Η επίθεση έλαβε χώρα στην οδό «ΙΩΒΕΙΟΥ ΥΠΟΜΟΝΗΣ» σε παρακείμενη τράπεζα ,

όταν η νεαρή κατέθετε μικροποσό έμπνευσης. 

Ο δράστης διέφυγε και αναζητείται «ζωντανός ή νεκρός» –καλύτερα νεκρός.

Φορούσε blasé ύφος, γυαλιά αστιγματικής γλώσσας και κίτρινα πεζά παπούτσια.

Οιαδήποτε πληροφορία οδηγήσει στην ποιητική σύλληψη θα ανταμειφθεί .

-mips-

Πόρνη ζωή

Η ζωή χορεύει σε ρυθμούς ρετρό.

Γελά υστερικά στο πέρασμα της.

Διασχίζοντας διαδρόμους στιλβωμένους

φτηνού παρακμιακού ξενοδοχείου,

φορά τα ψηλοτάκουνα παπούτσια της

και κάνει πιρουέτες σε ιδρωμένες συνουσίες.

Θλιμμένοι εραστές της παίρνουνε πνοές.

Σκορπούν άνανδρες λεηλασίες πάνω της

κι αυτή αγκομαχά, ουρλιάζει εκρήξεις,

κλειδώνοντας στα χέρια της τα βρωμερά σεντόνια 

Στο σώμα της κυκλοφορεί ρέον παρελθόν,

στις φλέβες της δεν έχει άλλο αίμα. 

Κάθε μέρα μια σταγόνα χύνεται

καλύπτοντας επίμαχες λεπτομέρειες 

μιας στυγερής δολοφονίας 

που κάποιοι ανεγκέφαλοι ρομαντικοί

ακόμα προσπαθούν να εξιχνιάσουν

Κι όταν το πτώμα της πια γυμνά υπέροχο θα βρουν

Οργή θα νιώσουν για το τέρας που τη ρούφηξε

Κι αυτή ευθύς κοιτώντας τους στα μάτια

Θα πει ψιθυριστά μια φράση :

«Κατάρα στους νεκρούς που ξέχασαν να ζήσουν!»

-mips-

Απαύγασμα

Πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους που με λίγες λέξεις, έλεγαν μεγάλα λόγια. Όχι από κείνα τα ωραία...από κείνα που κατακάθι γίνονται, καθώς απολαμβάνεις τον καφέ πικρό.

Χωρισμός

Και πάντα αναρωτιόμουν για τους ανθρώπους.
Γιατί μαζί τους.
Γιατί χώρια τους.
Μαζί τους, για να βλέπεις τα καλά τους.
Χώρια τους, γιατί δε μπορείς αλλιώς.
-mips-

ΟΡΦΕΑΣ ΠΕΡΙΔΗΣ - Ο ΚΑΦΕΣ

Πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους που με λίγες λέξεις, έλεγαν μεγάλα λόγια. Όχι από κείνα τα ωραία...από κείνα που κατακάθι γίνονται, καθώς απολαμβάνεις τον καφέ πικρό.

Τα ανείπωτα

Τι κι αν η Ποίηση είναι καταφύγιο,

αγρίμι όταν είσαι…

Τι κι αν ο Κόσμος είν’ ηλιόλουστος,

σαν τρέμεις και κουρνιάζεις.

Την νύχτα μήδε αγέλες σε κρατούν, 

μήδε η λύσσα για θηράματα - αυταπάτες.

Την νύχτα σαν μπεις στο καταφύγιο,

ουρλιαχτά σου μόνο, τα λόγια.

Αυτά που δεν γράφτηκαν 

και δε θα γραφούν ποτέ.

Ανάξια λόγου, ανάξια λόγια…

Για τούτο είν’ άξια η ποίηση.

Για όσα έγραψες και έπειτα κατάπιες.

Γιατί αγρίμι είσαι. Στόχος να καταπίνεις.

Αυτά που δεν ειπώθηκαν και δε θα ειπωθούν ποτέ... 

-mips-

Αυτοσαρκαστικόν

Τη μέρα που θα βρω τον Άντρα 

-των ονείρων μου, 

ελπίζω να ξυπνήσω.

Γιατί πολύς ο ύπνος, αδερφέ… 

Κι εγώ σαν το λαχείο που δεν έπαιξα 

κι ελπίζω να κερδίσω.

-mips-

Φυγή ΙΙ

Η νύχτα είναι της Σιωπής.

Μυρωμένη μυριάδες σίγμα.

Η νύχτα είναι της Φυγής.

Στολισμένη λεπτομέρειες ασήμαντες

- Μυριάδες πάλι.

Μια λεπτομέρεια μόνο απέδρασε:

Κάθε νύχτα που σωπαίνεις,

εγώ πενθώ τις φυγές που δεν μπόρεσα.

-mips-

Δίλημμα

Πως να σε ξεπεράσω;

Με ή χωρίς εσένα;

Εν Ψυχρώ

Για ένα δε σε συγχωρώ. 

Που μου σκότωσες τον Έρωτα

-mips-

Αγαπώ

Αγαπώ. 

Βυθίζομαι σε χυμούς ζωής.

Αγαπώ. 

Πνίγομαι σε λίμνες θανάτου.

- mips-

Σιωπή ΙΙΙ

Ο Έρωτας γεννιέται και πεθαίνει σιωπηλά.

-mips-

Επιθυμίες

Δικαίωμα μου να αρνούμαι τη στιγμή.

Δικαίωμα σου να μου στερείς το μέλλον.

Υποχρέωση καμιά κανείς. 

Στον Έρωτα υπάρχουν μόνο «Θέλω».

- mips-

Στο συρτάρι

Σε μια γωνιά της νύχτας κορμί διπλωμένο
στα δυο, στα τέσσερα, στα οχτώ.
Στοιβαγμένο στο συρτάρι του χρόνου
μαζί με τα άλλα προικώα της γιαγιάς.

Ελαφρώς γερμένη η θλίψη
με φόντο το ανατολίτικο ταπί.
Θυμάμαι τα φιλντισένια δάχτυλα
ξαράχνιαζαν την οικογενειακή ευτυχία.

Κραυγαλέα ευτυχία.
Με άλλα λόγια Σιωπηλή δυστυχία.
Κι έγερνα εγώ.. κοιτώντας τις σιωπές.
Κι όλο σε ρωτούσα
Γιατί δε μ’ ακούς;
Γιατί;

Όλα ήταν τόσο γνώριμα.
Οι νεκροί στοιβαγμένοι.
Ασφαλείς στα καδράκια τους
πάνω στη φτηνή σερβάντα.

Θυμάμαι τα παιδικά στόματα
με τα σκαλωμένα στις άκρες χαμόγελα.
Τις καραμέλες υγείας του παππού
και τα τρεμάμενα χέρια.

Λίγος καπνός ξεφεύγει από τα χείλη.
Προσπαθώ να πάρω ανάσα.
Καταπίνω μια μια τις λέξεις
Να μη ξαναρωτήσω
Γιατί δε μ’ ακούς;
Γιατί;

Το ύφασμα στον καθρέφτη που τόση ώρα κάνω πως δε βλέπω;
Γι’ αυτό δεν ακούς τις σιωπηλές κραυγές μου… Έφυγες και δεν υπάρχω.
-mips-

Έχεις έναν δικό σου άνθρωπο;

 Έχεις έναν δικό σου άνθρωπο;

Μη κοιτάς γύρω… Είδες; Είδες τι πήγες να κάνεις; Γιατί κοιτάς γύρω σου; Μέσα σου δες. Σε ξαναρωτάω. Έχεις έναν δικό σου άνθρωπο; Όχι… πάλι λάθος κάνεις! Ξέρω. Να σε αγαπάνε πολλούς. Έναν, όμως. Έναν μόνο και να ‘ναι δικός σου, έχεις; Στα δάχτυλα μετράς… Μα τι κάνεις;

Κουράστηκα. Δεν απαντάς… Δε θέλεις να με καταλάβεις. Μη σκύβεις το κεφάλι. Το ξέρεις κι εσύ, κι εγώ, κι όλοι μας. Κανέναν δεν έχεις.

Η φύση του ανθρώπου είναι να είναι ο εαυτός του.

Κι εμείς, όλοι, τόσο παρά φύση…

Πάρε εμένα για παράδειγμα που ποτέ δεν υπήρξα ο εαυτός μου.

Ξέρεις πως είναι;

Έχεις νιώσει ποτέ ένα χέρι να σου σφίγγει το λαιμό; και μετά να κατεβαίνει πιο κάτω; να σου γδέρνει την ψυχή; να σφίγγει μια γροθιά μέσα σου; Έτσι νιώθω μόνιμα ...και τα βράδια ακόμα χειρότερα ... και το πιο τρελό είναι πως δε μπορώ να κλάψω. Τουλάχιστον παλιά κάτι ήταν κι αυτό. Τώρα ούτε αυτό... Κατάντια ε; Και μετά σε βλέπουν οι γύρω σου και χαίρονται, γιατί λέει τα έχεις όλα... Αλήθεια. Όταν προσπαθώ να σκεφτώ λογικά, όλα τα έχω. Και όλος ο κόσμος δικός μου είναι. Κι όμως τίποτα δεν έχω, γιατί μου λείπει τόσο αυτός ο Ένας... Και μετά σκέφτομαι πόσο εγωίστρια είμαι που σκέφτομαι τόσο τον εαυτό μου και με μισώ... Δεν ξέρω...Τίποτα δεν ξέρω πια. Ούτε να αντιδράσω μπορώ...

Τελικά το χειρότερο συναίσθημα είναι να μη νιώθεις ούτε αυτολύπηση.

- mips -

Παράπονο

Τι να ονειρευτώ ;
Κλείνω τα μάτια
Δυο χέρια
Μια αγκαλιά
Όχι…
Όχι αγκαλιά
Μια μέγγενη είναι
Θηλιά αχόρταγη
Χέρια που γραπώνουν σάρκες
Νύχια που γδέρνουν ψυχές
Δόντια που σκοτώνουν τον Έρωτα

Κι όμως...οι Θεοί είναι Αθάνατοι.
Έρωτας που πεθαίνει, απλά δεν υπήρξε.
-mips-

ΕΘΙΣΜΟΣ

Ο Έρωτας είναι πλάνη.
Ασώματος και πείσμων.

Μυστήριο άχραντο.
Πικρό ποτήρι.

Αλκοολίκι της ψυχής…
Κι εγώ σε απεξάρτηση!

- mips-

ΑΙΩΝΙΑ ΤΥΦΛΟΤΗΤΑ

Δεν κοιτάζω γύρω μου 

Τις γεμάτες ζάρες ψυχές 

Το σαράκι χορτάτο στο πάτωμα 

Τη μούχλα που τρέχει στους τοίχους

Τα μάτια που ικετεύουν λίγη στοργή

Τα στόματα που άηχα ανοιγοκλείνουν

Τα κουδουνίσματα σε σάπια σύρματα

Τα σκισμένα χαρτιά που με μουτζουρώνουν 

Τους δρόμους με τα σκυμμένα κεφάλια

Τις σφαλισμένες πόρτες με τα «ενοικιάζεται»

Τους πουλημένους έρωτες στημένους στις γωνίες

Δεν κοιτάζω μέσα μου, μη φανερωθούν οι φυλακές, 

τα ουρλιαχτά, οι δολοφονημένες μέρες, εγώ, εσείς, εμείς, 

οι νταβατζήδες με τα σχισμένα σώβρακα και τις γεμάτες τσέπες

που έχουμε θράσος ν’ αναπνέουμε αέρα των παιδιών μας.

Ημερησία προσωπική μου πρόβλεψη, η αιώνια τυφλότητα.

Κι έχω θυμό μέσα μου γαμώτο

-mips-

Άντρας

Δυο πρόσωπα τουλάχιστον!

Του αγριμιού και του θεριού.

Ψυχή μονάχα μία.

Παιδιού αμάθητου. 

-mips-

...tu non puoi capire cosa vuol dire bagnarsi i pensieri di Te!

Πορνογραφία η ποίηση.

Μόνο που το ξεγύμνωμα πιο ρεαλιστικό.

-mips-