ΕΛΕΟΣ...Mips

Λυγαριά

Νυχτερινή Ανασκαφή - Ποίηση by mips

Σιωπή

Ποίηση

Καταστροφή

Ζωή νεκρή

Video by Georgia Goudaki-Sarantos 

Τα άχραντα μυστήρια

Ο πανθ’ ορών και τα πάντα πληρών

ήρθε κι απόψε στη νύχτα μου…

Αγρίμι φώλιασε μέσα μου

κι ας αποκήρυξα όλα τα πάθη μου.

Τύφλωσε την αναμάρτητη λαγνεία μου

Εισήλθε στο ναό της ένθεης μανίας μου

Και κατασπάραξε τα ιερά και όσια μου

Προσμένοντας την πραγματική παραμυθία σου

Δέομαι την άχραντη φιλανθρωπία σου

Ομολογώ την άφατη χρεία σου

Δοχείο εγώ της εύνοιας σου

Προσκυνώ την μεταμέλεια σου

Και πάσχω τα μαρτύρια σου

Ανδρών άριστε, χρυσέ και άργυρε μου

με όλες τις γλώσσες θα στο λέω:

«Προσφορά, σού γίνομαι …

Στάλαξε μου υγρό πυρ

Και άσε με κατόπιν

Στο έλεος σου…»

-mips-

09/03/12

https://www.facebook.com/groups/erospsuxh/

Αναμνηστικό

Στα τέσσερα μου χρόνια 

ξενυχτούσα κάτω απ’ τον πλάτανο

και το φύσημα του αγέρα 

στόλιζε τα μαλλιά μου.

Τώρα που οι πλάτανοι έχουν γύρει 

αναζητώ αιτίες της άπνοιας μου

Μα είναι τόσο απλό…

Σκυμμένα δέντρα. 

Πώς να ανασάνεις, 

όταν τα φύλλα τους 

κρύβουν τον ήλιο; 

-mips-

Ζητείται παρόν

Άυλες νύχτες ακέραιες

Στιγμές κουρνιασμένες

Σε παρελθόν που δε σβήνει

Υπήρξα κάποτε κι εγώ 

Γυναίκα

Όχι … μη με παρεξηγείτε

δε σβήνω το παρελθόν

το αφήνω παρελθόν

Αυτό με έμαθε να ζω 

σε χρόνο Ενεστώτα.

Πιο γυναίκα τώρα…

-mips-

Άφατη καθημερινή ιστορία

Και είπε ο άντρας: θα σκάψω

Και η γυναίκα έσκυψε

Και είπε ο άντρας: θα φύγω

Και η γυναίκα έκλαψε

Και είπε ο άντρας: Έλα

Και η γυναίκα γέννησε

Και είπε ο άντρας: Σε ξεχνώ

Και η γυναίκα γέλασε...

Έχω τον σπόρο σου...

Φύγε τώρα.

-mips-

Παράδοση όπλων

Το "παραδίνομαι" 

ρήμα ιερό

ακατάσχετα αιμορραγικό

κυλάει στις φλέβες μου

φτάνει στο στόμα μου

κρέμεται στα χείλη μου

Το καταπίνω

Ε ψιτ!

Νικητές και ηττημένοι;

Η αμνηστία αξίζει

μόνο σε όσους

ψιθυρίζουν

"Μολών λάβε!"

Οι άλλοι απλά σας κλείνουν το μάτι 

Μην τους χτυπάτε

Σερνάμενοι είναι...

Δεν σας αξίζουν!

-mips-

Νυχτερινή ανασκαφή

Είσαι γήινος!

Σαν το χωμα που σε γέννησε

σαν τη ριζα που σε εθρεψε

από λάσπη πλασμένος στα χέρια μου

Θα ήθελα να φυτρώσω μεσα σου

να γίνω σάρκα από την σάρκα σου

να φέρω εγκόλπιο τον σπόρο σου

να ονειροπαίρνομαι στη χώρα σου 

μόνο χώμα από το χώμα σου να ζω..

-mips-

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

Προς τους Αξιότιμους

Έλληνες « πρίγκιπες»,

Φαντάσου τόση πλάνη 

που πίστεψα

πως βατράχια κι άνθρωποι 

έχουν τα ίδια ένστικτα.

Μοναδική τους ομοιότης

πως χάφτουν μύγες.

-mips-

ΕΜΠΟΡΙΚΟΝ

-Θέλω την ψυχή σου!

-Δεν έχω

-Θέλω τότενες το κορμί σου!

-Δεν έχω

-Πως ζεις;

-Ζω

-Δώσε μου …

-Δεν έχω

Κλειστά! 

Όλα «κλειστά λόγω θλίψης»

-mips-

Στιγμή άπνοιας

Μετά από την εγκατάλειψη τι άλλο να προσμένεις;

Κρεμάστε επιτέλους μια πινακίδα « Κατεδαφιστέον» 

να ξέρουμε κι εμείς οι έγκλειστοι πώς θα φερθούμε!

-mips-

Στον άγνωστο Χ.

Σ’ ένα φτηνό ξεκοιλιασμένο στρώμα

μου πήρες σώμα, αίμα, δέρμα…

θνητέ μου έρωτα … …

χαρίσματα σου!

Μου άφησες τουλάχιστον στο χέρι την ψυχή..

-mips-

Για Σένα Ποίηση…

Σε ανασάλεμα της πρώτης σκέψης 

Έρχεσαι Εσύ, Τέχνη της Ποιήσεως… 

Μέθης συναπάντημα 

που ξεριζώνεις οργασμούς της θλίψης 

Ακολασίας παραμιλητό 

που συγχωρείς σπασμούς της μνήμης 

Νεκροφιλήματος αγίασμα 

που αγγίζεις των ζωντανών τις σάρκες 

Αμαρτίας προσμονή 

που καθαγιάζεις των ψυχών το θρήνο 

Νόστος μεταμέλειας 

που συνεπαίρνεις των ερώτων πάθη 

- Άβυσσος η ψυχή των Ποιητών… 

- Αβυσσαλέα εσύ της Τέχνης Ποίηση 

Φύλαγε τα παιδιά σου… 

-mips-

Αίνιγμα

Στον ναό της ψυχής μου σε συνάντησα 

Στον θρόνο της ύπαρξης μου σε ύψωσα

Ως κάτοικο της ανάγκης μου σε λάτρεψα

Ως αθάνατο Θεό στη μήτρα μου σε κυοφόρησα

Έσκυψα και προσκύνησα 

στη γωνία των χειλιών σου φιλί προδοσίας

και μετά ανάμεσα στα στήθια μου

στους χτύπους της καρδιάς μου

σε σταύρωσα και σε αποκαθήλωσα

για να λυτρωθώ από το αίνιγμα :

«Δική σου η Ανάσταση ή δική μου τελικά;»

-mips-

Έρωτας είναι να νιώθεις το σ αγαπώ σε παρένθεση

Έρωτας είναι να νιώθεις το σ’ αγαπώ σε παρένθεση…

Να ακούς τη μιλιά του

Να απαντάς με ψιθύρους

τα άσχετα, τα καθημερινά

και η ψύχη σου παρενθετικά

να φωνάζει… σ’ αγαπώ!

Να μιλάς με τη σκέψη του

Να στάζεις  την επιβίωση του

Να σου χαρίζει την εξέλιξη σου

Και η ψυχή σου παρενθετικά

να σπαράζει… σ’ αγαπώ

Να βλέπεις  με τα μάτια του

Να δίνεσαι με τα χέρια του

Να μπουσουλάς με τα πόδια του

Και η ψυχή σου παρενθετικά

να πετάει μικρά….

απειροελάχιστα

αμέτρητα

νωχελικά

βασανιστικά

παιχνιδιάρικα

σαγαπάκια

σ’ αγαπώ!

-mips-

Πεπρωμένο

Ήρθες χθες αργά 

μες τη ζωή μου τη μεστή
από λάθη άνοστου παρελθόντος 

που νόστο γύρευε στη θλίψη

τροφή της λήθης μου εστάθης

να μου θυμίσεις πως
με ιάματα του πάντα και του πριν

δε φτιάχνεται ο άνθρωπος

Ιθάκη μου πρόσφερες στις χούφτες σου

και γω σα διψασμένο έρμα

έγλυψα αρμύρα των δακρύων σου

κατάπια την μισαλλόδοξη σκέψη σου 

έρανα με ελπίδα το κορμί σου

γονάτισα στην ύπαρξη σου

και μέθυσα...

Έλα και αύριο αργά...

να δεις τα αναφιλητά σου μέσα μου...

Θα πιω ακατέργαστα τα λόγια σου...

Θα λάβω κοινωνία τα φιλιά σου...

Θα εξομολογηθώ τα πάθη σου...

Θα σταυρωθώ στα πόδια σου...

Θα αναστηθώ στα χέρια σου...

Έλα...

Μα φρόντισε να είναι αργά...

Αλλιώς δε θα προλάβω

"το φυγείν, το αδύνατο"

-mips-

Απολογισμός-Φωτοποιήματα

ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΟΥ

Ανάσες μπήγονται στα στήθια μου

Και σκαλίζουν με τα νύχια τους

Καλά θαμμένες αναμνήσεις

Ανεμίζουν και σπάνε

σε βράχους ποτισμένους υγρασία

«Ζω» σε μια πόλη

με κομμένα φτερά

σπαρμένη με έκπτωτους Αγγέλους

μυρίζει θυμίαμα

και σάπιες υποσχέσεις

Περιπλανιέμαι στα σοκάκια της

Πολεμάω με τις σκιές της

Ξεκοιλιάζω κάθε ελπίδα της

Μετανοώ που την πληγώνω

Και πάλι την ξεκοιλιάζω

Ουρλιάζει μέσα μου

Πως δε με θέλει…

Κλείνω τα αυτιά μου

Σφαλίζω τα μάτια μου

Κλειδώνω την καρδιά μου

Και ήρεμα απογοητεύομαι…

Μ.Ι.Π.Σ 29-12-11 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 

Τελευταία πράξη

Ξέρεις τι  είσαι;

Σφαίρα σφηνωμένη στο μυαλό μου είσαι!

Ατσάλι και πυρακτωμένο σίδερο

λιώνεις… κυλάς στις φλέβες μου

Ξεχειλίζεις από παντού…

Τα κύτταρα σου με πονάνε…

Σαν καρφιά τρυπούν το είναι μου

Μα δε σε θέλω πια!

Σε αποβάλω

σαν κακέκτυπο της μήτρας μου.

Τινάζω το μυαλό μου στον αέρα

Εξανεμίζομαι…

Κομμάτια η μορφή σου

-Αλλού τα χέρια,

αλλού τα μάτια,

αλλού το γέλιο σου-

Κομμάτια ατίθασου παζλ

σε πετάω στον αέρα

Κόβω τις φλέβες μου

και σε κοιτάζω

να χύνεσαι στη γη

Γονατίζω και σε γδέρνω

Τα νύχια μου μπήγω στις σάρκες σου

και τα κυλάω πάνω μου

απαλά να σε νιώσω

-έτσι- ελαφρύ και άυλο

Σε γλείφω από το χώμα

- τελευταία απέλπιδα

πράξη αφοσίωσης-

Όμως μυρίζω σάπιες

ελπίδες στα νύχια…

Δε νιώθω τίποτα πια

Κλείνω τα μάτια

Ξαπλώνω στη γη

Βυθίζομαι μέσα της

Νεκρή- χωρίς εσένα.

                        mips

Θυσία

Μου έλεγες  για τους ανθρώπους

ότι τους πνίγει η σιωπή.

Δε μιλάς!

Εσύ,

που έδινες μαθήματα ζωής

για παραγγέλματα  Θεών.

Τώρα;

Πώς να πιστέψω σε Θεούς,

όταν με πνίγει η σιωπή σου; 

Εγώ,

σαν τον μελλοθάνατο

που δεν του έδωσαν δικαίωμα

τελευταίας επιθυμίας,

τελώ θυσία.

Οι Θεοί δεν ήταν άδικοι .

Έριχναν κεραυνούς,

έπαιζαν με τρίαινες,

τοξοβολούσαν τα θύματα τους .

Ούτε για θύμα σου δεν άξιζα…

Νέκταρ και Αμβροσία,

ψυχή και σάρκα,

 δάκρυ και αίμα

για σένα τα κρατούσα.

Θεός εσύ, αλάθητος.

Θνητή εγώ, γεμάτη πάθη

κατάλαβα …

Ευθύνη εγώ για την καταδίκη μου.

Και συ για την αγάπη μου ευθύνη.  

Ήθελα να σε λατρέψω…

Σφαγή να γίνω στο βωμό σου…

Θυσία στα πόδια σου…

Ήθελα…

Μα οι Θεοί αποφασίζουν!

Τώρα πια

Πανό διαμαρτυρίας

τα σπλάχνα μου

για Θεούς που δεν υπήρξαν…

Υ.Γ.  Δεν ξέρεις όμως κάτι…

«Τίποτε νεκρό δεν ξαναπεθαίνει»

Σκότωσα αυτό που αγαπώ.

Νάτο…

Το διαβάζεις.

Είναι προσφορά.

- mips -