Ζητείται παρόν

Άυλες νύχτες ακέραιες

Στιγμές κουρνιασμένες

Σε παρελθόν που δε σβήνει

Υπήρξα κάποτε κι εγώ 

Γυναίκα

Όχι … μη με παρεξηγείτε

δε σβήνω το παρελθόν

το αφήνω παρελθόν

Αυτό με έμαθε να ζω 

σε χρόνο Ενεστώτα.

Πιο γυναίκα τώρα…

-mips-

Άφατη καθημερινή ιστορία

Και είπε ο άντρας: θα σκάψω

Και η γυναίκα έσκυψε

Και είπε ο άντρας: θα φύγω

Και η γυναίκα έκλαψε

Και είπε ο άντρας: Έλα

Και η γυναίκα γέννησε

Και είπε ο άντρας: Σε ξεχνώ

Και η γυναίκα γέλασε...

Έχω τον σπόρο σου...

Φύγε τώρα.

-mips-

Παράδοση όπλων

Το "παραδίνομαι" 

ρήμα ιερό

ακατάσχετα αιμορραγικό

κυλάει στις φλέβες μου

φτάνει στο στόμα μου

κρέμεται στα χείλη μου

Το καταπίνω

Ε ψιτ!

Νικητές και ηττημένοι;

Η αμνηστία αξίζει

μόνο σε όσους

ψιθυρίζουν

"Μολών λάβε!"

Οι άλλοι απλά σας κλείνουν το μάτι 

Μην τους χτυπάτε

Σερνάμενοι είναι...

Δεν σας αξίζουν!

-mips-

Νυχτερινή ανασκαφή

Είσαι γήινος!

Σαν το χωμα που σε γέννησε

σαν τη ριζα που σε εθρεψε

από λάσπη πλασμένος στα χέρια μου

Θα ήθελα να φυτρώσω μεσα σου

να γίνω σάρκα από την σάρκα σου

να φέρω εγκόλπιο τον σπόρο σου

να ονειροπαίρνομαι στη χώρα σου 

μόνο χώμα από το χώμα σου να ζω..

-mips-

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

Προς τους Αξιότιμους

Έλληνες « πρίγκιπες»,

Φαντάσου τόση πλάνη 

που πίστεψα

πως βατράχια κι άνθρωποι 

έχουν τα ίδια ένστικτα.

Μοναδική τους ομοιότης

πως χάφτουν μύγες.

-mips-

ΕΜΠΟΡΙΚΟΝ

-Θέλω την ψυχή σου!

-Δεν έχω

-Θέλω τότενες το κορμί σου!

-Δεν έχω

-Πως ζεις;

-Ζω

-Δώσε μου …

-Δεν έχω

Κλειστά! 

Όλα «κλειστά λόγω θλίψης»

-mips-

Στιγμή άπνοιας

Μετά από την εγκατάλειψη τι άλλο να προσμένεις;

Κρεμάστε επιτέλους μια πινακίδα « Κατεδαφιστέον» 

να ξέρουμε κι εμείς οι έγκλειστοι πώς θα φερθούμε!

-mips-

Στον άγνωστο Χ.

Σ’ ένα φτηνό ξεκοιλιασμένο στρώμα

μου πήρες σώμα, αίμα, δέρμα…

θνητέ μου έρωτα … …

χαρίσματα σου!

Μου άφησες τουλάχιστον στο χέρι την ψυχή..

-mips-

Για Σένα Ποίηση…

Σε ανασάλεμα της πρώτης σκέψης 

Έρχεσαι Εσύ, Τέχνη της Ποιήσεως… 

Μέθης συναπάντημα 

που ξεριζώνεις οργασμούς της θλίψης 

Ακολασίας παραμιλητό 

που συγχωρείς σπασμούς της μνήμης 

Νεκροφιλήματος αγίασμα 

που αγγίζεις των ζωντανών τις σάρκες 

Αμαρτίας προσμονή 

που καθαγιάζεις των ψυχών το θρήνο 

Νόστος μεταμέλειας 

που συνεπαίρνεις των ερώτων πάθη 

- Άβυσσος η ψυχή των Ποιητών… 

- Αβυσσαλέα εσύ της Τέχνης Ποίηση 

Φύλαγε τα παιδιά σου… 

-mips-

Αίνιγμα

Στον ναό της ψυχής μου σε συνάντησα 

Στον θρόνο της ύπαρξης μου σε ύψωσα

Ως κάτοικο της ανάγκης μου σε λάτρεψα

Ως αθάνατο Θεό στη μήτρα μου σε κυοφόρησα

Έσκυψα και προσκύνησα 

στη γωνία των χειλιών σου φιλί προδοσίας

και μετά ανάμεσα στα στήθια μου

στους χτύπους της καρδιάς μου

σε σταύρωσα και σε αποκαθήλωσα

για να λυτρωθώ από το αίνιγμα :

«Δική σου η Ανάσταση ή δική μου τελικά;»

-mips-

Έρωτας είναι να νιώθεις το σ αγαπώ σε παρένθεση

Έρωτας είναι να νιώθεις το σ’ αγαπώ σε παρένθεση…

Να ακούς τη μιλιά του

Να απαντάς με ψιθύρους

τα άσχετα, τα καθημερινά

και η ψύχη σου παρενθετικά

να φωνάζει… σ’ αγαπώ!

Να μιλάς με τη σκέψη του

Να στάζεις  την επιβίωση του

Να σου χαρίζει την εξέλιξη σου

Και η ψυχή σου παρενθετικά

να σπαράζει… σ’ αγαπώ

Να βλέπεις  με τα μάτια του

Να δίνεσαι με τα χέρια του

Να μπουσουλάς με τα πόδια του

Και η ψυχή σου παρενθετικά

να πετάει μικρά….

απειροελάχιστα

αμέτρητα

νωχελικά

βασανιστικά

παιχνιδιάρικα

σαγαπάκια

σ’ αγαπώ!

-mips-

Πεπρωμένο

Ήρθες χθες αργά 

μες τη ζωή μου τη μεστή
από λάθη άνοστου παρελθόντος 

που νόστο γύρευε στη θλίψη

τροφή της λήθης μου εστάθης

να μου θυμίσεις πως
με ιάματα του πάντα και του πριν

δε φτιάχνεται ο άνθρωπος

Ιθάκη μου πρόσφερες στις χούφτες σου

και γω σα διψασμένο έρμα

έγλυψα αρμύρα των δακρύων σου

κατάπια την μισαλλόδοξη σκέψη σου 

έρανα με ελπίδα το κορμί σου

γονάτισα στην ύπαρξη σου

και μέθυσα...

Έλα και αύριο αργά...

να δεις τα αναφιλητά σου μέσα μου...

Θα πιω ακατέργαστα τα λόγια σου...

Θα λάβω κοινωνία τα φιλιά σου...

Θα εξομολογηθώ τα πάθη σου...

Θα σταυρωθώ στα πόδια σου...

Θα αναστηθώ στα χέρια σου...

Έλα...

Μα φρόντισε να είναι αργά...

Αλλιώς δε θα προλάβω

"το φυγείν, το αδύνατο"

-mips-

Απολογισμός-Φωτοποιήματα

ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΟΥ

Ανάσες μπήγονται στα στήθια μου

Και σκαλίζουν με τα νύχια τους

Καλά θαμμένες αναμνήσεις

Ανεμίζουν και σπάνε

σε βράχους ποτισμένους υγρασία

«Ζω» σε μια πόλη

με κομμένα φτερά

σπαρμένη με έκπτωτους Αγγέλους

μυρίζει θυμίαμα

και σάπιες υποσχέσεις

Περιπλανιέμαι στα σοκάκια της

Πολεμάω με τις σκιές της

Ξεκοιλιάζω κάθε ελπίδα της

Μετανοώ που την πληγώνω

Και πάλι την ξεκοιλιάζω

Ουρλιάζει μέσα μου

Πως δε με θέλει…

Κλείνω τα αυτιά μου

Σφαλίζω τα μάτια μου

Κλειδώνω την καρδιά μου

Και ήρεμα απογοητεύομαι…

Μ.Ι.Π.Σ 29-12-11 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 

Τελευταία πράξη

Ξέρεις τι  είσαι;

Σφαίρα σφηνωμένη στο μυαλό μου είσαι!

Ατσάλι και πυρακτωμένο σίδερο

λιώνεις… κυλάς στις φλέβες μου

Ξεχειλίζεις από παντού…

Τα κύτταρα σου με πονάνε…

Σαν καρφιά τρυπούν το είναι μου

Μα δε σε θέλω πια!

Σε αποβάλω

σαν κακέκτυπο της μήτρας μου.

Τινάζω το μυαλό μου στον αέρα

Εξανεμίζομαι…

Κομμάτια η μορφή σου

-Αλλού τα χέρια,

αλλού τα μάτια,

αλλού το γέλιο σου-

Κομμάτια ατίθασου παζλ

σε πετάω στον αέρα

Κόβω τις φλέβες μου

και σε κοιτάζω

να χύνεσαι στη γη

Γονατίζω και σε γδέρνω

Τα νύχια μου μπήγω στις σάρκες σου

και τα κυλάω πάνω μου

απαλά να σε νιώσω

-έτσι- ελαφρύ και άυλο

Σε γλείφω από το χώμα

- τελευταία απέλπιδα

πράξη αφοσίωσης-

Όμως μυρίζω σάπιες

ελπίδες στα νύχια…

Δε νιώθω τίποτα πια

Κλείνω τα μάτια

Ξαπλώνω στη γη

Βυθίζομαι μέσα της

Νεκρή- χωρίς εσένα.

                        mips

Θυσία

Μου έλεγες  για τους ανθρώπους

ότι τους πνίγει η σιωπή.

Δε μιλάς!

Εσύ,

που έδινες μαθήματα ζωής

για παραγγέλματα  Θεών.

Τώρα;

Πώς να πιστέψω σε Θεούς,

όταν με πνίγει η σιωπή σου; 

Εγώ,

σαν τον μελλοθάνατο

που δεν του έδωσαν δικαίωμα

τελευταίας επιθυμίας,

τελώ θυσία.

Οι Θεοί δεν ήταν άδικοι .

Έριχναν κεραυνούς,

έπαιζαν με τρίαινες,

τοξοβολούσαν τα θύματα τους .

Ούτε για θύμα σου δεν άξιζα…

Νέκταρ και Αμβροσία,

ψυχή και σάρκα,

 δάκρυ και αίμα

για σένα τα κρατούσα.

Θεός εσύ, αλάθητος.

Θνητή εγώ, γεμάτη πάθη

κατάλαβα …

Ευθύνη εγώ για την καταδίκη μου.

Και συ για την αγάπη μου ευθύνη.  

Ήθελα να σε λατρέψω…

Σφαγή να γίνω στο βωμό σου…

Θυσία στα πόδια σου…

Ήθελα…

Μα οι Θεοί αποφασίζουν!

Τώρα πια

Πανό διαμαρτυρίας

τα σπλάχνα μου

για Θεούς που δεν υπήρξαν…

Υ.Γ.  Δεν ξέρεις όμως κάτι…

«Τίποτε νεκρό δεν ξαναπεθαίνει»

Σκότωσα αυτό που αγαπώ.

Νάτο…

Το διαβάζεις.

Είναι προσφορά.

- mips -

Άραγε ακούς αυτή τη σιωπή;

Κάτι νυχτώνει εντός μου

Χρόνια τυφλότητα

Κάτι γιορτάζει

Βαθιά στην ψυχή

Ένα βλέμμα δικό σου

Κα ξαναβλέπω φως…

Έτοιμη να σφίξω το χέρι σου

Και να ρεύσει μέσα μου

Λιωμένος άργυρος η φωνή σου

Άραγε ακούς αυτή τη σιωπή;

mips

Τα «γιατί» του κόσμου

Είναι φορές που γελάω

Χωρίς να ξέρω γιατί

Είναι φορές που μιλάω

Χωρίς να ξέρω «γιατί»

Είναι φορές που ρωτάω

Χωρίς να ξέρω «γιατί»

Μα κάθε φορά που σκέφτομαι

Ψάχνω όλα τα γιατί του κόσμου

Κι αναρωτιέμαι «γιατί»

Κάθε φορά νιώθω τόσο μικρή

Μπρος στην αιωνιότητα

Κοιτώ παρελθόν και μέλλον

Ενώ στον χρόνο υπάρχει

Μόνο το «τώρα»

Και το «πολύ αργά»

Μικρό αστέρι ο άνθρωπος

Μικρότερο εγώ

Ξέρω πια

Πως…

Κάθε φορά που γελάω

Είναι γιατί κυλάω στο αίμα σου

Κάθε φορά που μιλάω

Είναι γιατί ακούω τις σιωπές σου

Κάθε φορά που κλαίω

Είναι γιατί και που σκοτείνιασα

-          Μικρότερο αστέρι εγώ -  

Δεν έπεσα στο γήινο χώμα

Είμαι αυτή που δίπλα μου ζεις

Χωρίς να με βλέπεις

Είμαι αυτή που δίπλα μου μιλάς

Χωρίς να με ακούς

Είμαι αυτή που δίπλα μου γελάς

Χωρίς  να με θυμάσαι

- Μα εγώ ξεχνώ και θυμάμαι

Και κλαίω όταν με συγχωρείς

Και επιστρέφω όταν μετανοείς

Και λυγίζω μόνο που ανασαίνεις -

Είμαι αυτή που όταν πεθάνω

Θα βρω λευκό στη ζωή μου

Δημιουργός: mips

Αφιερωμένο...

Κάποτε... 

χρωμάτιζα τα όνειρα μου 

με το χρώμα της αγάπης σου.

Κάποτε...

ταξίδευα με τα μάτια σου

σε απέραντους ωκεανούς.

Κάποτε...

λάτρευα την μουσική 

γιατί ήταν γλυκιά σαν την φωνή σου.

Κάποτε...

αγαπούσα την ζωή γιατί εσύ ήσουν η ζωή μου.

Κάποτε...

έτσι ήταν η ζωή μου

σαν όνειρο

σαν ένας κήπος 

με πολύχρωμα λουλούδια.

Μα...

ήρθε μια στιγμή

που μίσησα τα όνειρα

την ζωή

και έγιναν πολλές αυτές οι στιγμές.

Κάποτε...

μετά απο καιρό,

ξαναβρήκα τον εαυτό μου

και χαμογέλασα στην ζωή.

Τώρα...

κοιτάζω μπροστά

σε ένα αβέβαιο μέλλον

με μια μικρή ελπίδα στην ψυχή μου

να σιγοκαίει.

Τώρα...

θέλω να ξανανθίσουν 

τα λουλούδια στον κήπο μου. 

Τώρα...

θέλω

να ξανανιώσω την αγάπη στην καρδιά μου.

Μα...πιο πολύ απο όλα ξέρεις τι θέλω;

Να είσαι σε μια άκρη στον κήπο μου

και να με βλέπεις

να με βλέπεις να ζω

Τώρα ίσως έγινα κι εγώ σκληρή

σαν εσένα.

Τώρα...

θέλω να πονέσεις

κι ας πονέσω μαζί σου

αγάπη μου...

Δημιουργός : ΜΙPS 

Τρύπα

Έφυγες

Το ποτάμι

Είναι μέρες τώρα που αναρωτιέμαι τι είναι ο άνθρωπος….

Είναι ποτάμι ορμητικό που σε συνεπαίρνει με τη δίνη του. Σε ξαφνιάζει με τη δροσιά του. Σε παρασύρει και νιώθεις πρόσκαιρη ευτυχία. Και μετά ανακαλύπτεις ξαφνικά πως το ποτάμι είναι θολό. Σε ρουφάει, σε παρασύρει,  σε καταπίνει και συ βουλιάζεις και χαίρεσαι. Δε θέλεις να σωθείς. Νιώθεις τις λάσπες του να κολλάνε επάνω στο κορμί σου και τις θεωρείς ιάματα. Βρωμίζεις και χαίρεσαι. Στον πάτο ξαπλώνεις και ηρεμείς. Τα πνευμόνια σου γεμίζουν θάνατο και χαίρεσαι. Λυτρώνεσαι από την απάθεια και κερδίζεις τη ζωή. Ελπίζεις να σωθείς. Ελπίζεις να χαθείς. Δεν ξέρεις τι ελπίζεις. Σε τι να ελπίζεις; Το ποτάμι είναι βρώμικο. Σε φτύνει. Σε ξερνάει. Δε μπορεί να ανεχτεί που το πλησίασες, που μπήκες μέσα του. Σε ρήμαξε και συ το νιώθεις σαν κομμάτι του εαυτού σου. Πως γίνεται; Εσύ ήσουν αέρινη. Δεν το ανεχόσουν το νερό. Καιρό στεκόσουν και κοίταζες τα ποτάμια να περνούν από δίπλα σου και δεν ήθελες ούτε το βλέμμα σου να σπαταλήσεις. Και τώρα; Γιατί να θέλεις να ξεδιψάσεις με απόνερα; Σκέψου… δεν είναι λογικό! Μα χωράει λογική, όταν σε άγγιξε η ψυχή του; Πενθείς… πενθείς και χάνεσαι για λίγα λασπωμένα απόνερα. Βουλιάζεις για μια ακόμα φορά και νιώθεις σταγόνα που σε ξέρασε το ορμητικό ποτάμι… και στάζεις… Στάζεις σταγόνες και συ…

Έτσι είναι ο άνθρωπος. Ποτάμι  θολό και βρώμικο… Μη ψάχνεις άλλο μέσα του. Τίποτα δε θα βρεις. Απογοητεύσου ήρεμα πια…  

mips

Πεφταστέρι

Zωή εν Ψυχρώ

Από καιρό προμελετημένο το έγκλημα 

Γάζωνα κάθε μέρα τον τρόπο 

Δυο πυροβολισμοί τα μάτια μου 

Πυρ το στόμα μου 

Σκανδάλες τα δάχτυλα μου 

Πεδίο βολής το σώμα μου 

Από καιρό προμελετημένο το δίλημμα 

«Ποιόν θα σκότωνα και γιατί;» 

Σαν τον μελλοθάνατο – νιώθω – που δεν του δίνουν 

δικαίωμα τελευταίας επιθυμίας 

Του διοχετεύουν σιωπές 

και τον σκοτώνουν εν Ψυχρώ 

 Από καιρό προμελετημένο το θύμα… 

Δεν έχω παρά μόνο ένα στόμα, 

για να καρφώνω τις λέξεις 

για τόσα χαμένα πράματα 

Δεν έχω παρά μόνο δυο μάτια, 

για να δακρύζω ποιήματα 

χωρίς να μάθω ποτέ το «γιατί» 

Δεν έχω παρά μονάχα δυο χέρια, 

για να κρύβομαι μέσα τους 

και να συν – θλίβομαι 

Δεν έχω παρά μόνο ένα κορμί, 

για να το θρέφω με σημασίες 

μελετημένες σαν χειραψίες 

Τελευταία μου κατοικία, 

σφαίρα βιδωμένη στο μυαλό, 

γιατί αμάρτησα, 

ας γίνει μια λέξη – τιμωρία: 

ΠΥΡ! 

Συγνώμη! 

Το μέλλον μου αργεί πολύ ακόμα… 

Θα ζήσω σαν έγκλημα ,λοιπόν… 

Ζωή ΕΝ ΨΥΧΡΩ 

Υστερόγραφο: 

Εκείνο που θα με συντρίψει 

είναι μια λεπτομέρεια 

που πέρασε απαρατήρητη 

"Αλίμονο, αν μαθαίναμε 

όσα μας έχουν συμβεί!"

Δημιουργός: Mips